Erasmus polsko- turecki :)

Wyprawa na wschód, cz.III i ostatnia ;)

2009-12-11T15:55:00.031+02:00

A więc, tak jak było powiedziane, następnego dnia wstaliśmy wszyscy wcześnie rano (przed 7), aby odhaczyć wszystkie zaplanowane miejsca;) Oczywiście na stole czekało już na nas śniadanie z prawdziwego zdarzenia. Nie wiem o której biedna Hüsne wstała żeby to wszystko przygotować. Na naszych talerzach były frytki ( jak mój żołądek to zobaczył, to czułam, że chowa się za wątrobą!:0), jajka, oliwki, różnego rodzaju sery, warzywka, dżemy, czekolady etc. Do teraz się śmieję jak przypomnę sobie minę Kasi, gdy to zobaczyła ;) Zresztą moja nie była lepsza hehe

Po śniadanku, ruszyliśmy w podróż do Hasankeyf, która zajęła nam około godziny. Ah, cóż powiedzieć pogoda nam dopisała! Słoneczko świeciło, na niebie żadnej chmurki ( prawie) więc w dobrych nastrojach zaczęliśmy spacer po tym nieziemskim miejscu, które wygląda jak nie z tej epoki!

Hasankeyf położone jest nad rzeką Tygrys i jest to kurdyjskie miasto wykute w skale (może kojarzyć się z Kapadocją, tylko nie jest tak turystycznym miejscem, ze względu na położenie) Naprawdę, wszędzie dookoła są wąwozy, w których wykute są domy i jaskinie. Nie mówiąc o tym, że nad drzwiami skalnych domów są nawet numerki.

A w tych jaskiniach do teraz mieszkają niektórzy ludzie! Nie mogłam w to uwierzyć, ale jak zobaczyłam starszą kobietę wychodzącą z pieczary, wszystko stało się jasne. Poza tym wszędzie biegają kury i małe szczeniaczki:)

Nie sposób jest opisać słowami to miejsce, trzeba po prostu tam być i zobaczyć na własne oczy. Naprawdę czułam się jakby ktoś przeniósł mnie w czasie! Z tego co mówił nam Apo, Hasankeyf zostało zbudowane przez chrześcijan. W międzyczasie wspieliśmy się wszyscy razem na zamek na klifie, skąd podziwialiśmy prześliczny widok na skalne miasto, Tygrys, a także stary hamam i minaret po drugiej stronie rzeki.

W czasie naszej wspinaczki towarzyszył nam młody, chłopiec Hasan- nasz przewodnik oraz jego bracia i jakieś dzieciaki. Śmiało mogę powiedzieć, że mówił po angielsku lepiej niż niektórzy studenci mojej tureckiej uczelni:P Nie powiem urzekł mnie, a jeszcze na dodatek nie odstępował mnie na krok i cały czas mi opowiadał wszystko o Hasankeyf- pomijam fakt, że mówił po turecku więc musiałam się nieźle nagimnastykować, żeby go zrozumieć. Cały czas powtarzałam : anlamadım- nie rozumiem, a wtedy on robił tak uroczą minę, w stylu: "jak można tego nie rozumieć?"hehe

Ale od czego miałam Apo, wołałam go za każdym razem, aby przetłumaczył wszystko i heja!:) Ogólnie dzieciak był uroczy i cały czas mnie pilnował : "Abla (chyba już o tym pisałam kiedyś, ABLA oznacza starsza siostra- jest to wyraz szacunku dla starszej osoby płci żeńskiej) masz odpiętą torebkę, zapnij, bo ktoś Cię okradnie", "Abla, nie podchodź za blisko wąwozu, bo spadniesz", normalnie miałam ochotę, go wyściskać ;)

Poza tym Hasan powiedział nam, że za rok będzie musiał się wyprowadzić z Hasankeyf ponieważ miasto zostanie zalane. Byłyśmy w szoku, jak to usłyszałyśmy. Ale niestety to prawda. Apo powiedział nam, że jest to związane z jakimś projektem, którego celem jest nawadnianie wschodnich obszarów Turcji. Naprawdę przykro mi się zrobiło, bo to miejsce naprawdę ma swój niepowtarzalny urok. Z tego co wyczytałam Hasankeyf stara się o to, by stać się miastem UNESCO, kurcze żeby tylko się udało!

Po zejściu z góry oczywiście zahaczyliśmy o miejscową kawiarnie na skałach, aby spożyć...herbatkę, tym razem kurdyjską;) Dzieciakom daliśmy drobne pieniądze, za to, że nas oprowadzili. Ogólnie wypadało dać im pieniądze lub słodycze, z racji święta Kurban Bayram, a że mieliśmy tylko to pierwsze, tak też uczyniliśmy :)

Następnie udaliśmy się na drugą stronę rzeki, zobaczyć stary hamam i minaret. To co tam zastaliśmy również nie da się opisać słowami. Ledwo wysiedliśmy z samochodu, otoczyła nas chmara kurdyjskich dzieciaków, chyba z 15. Zaczęli wykrzykiwać w naszą stronę, że chcą pieniądze i jak chcemy wejść na ich teren to musimy zapłacić. Ale Apo z Grantem się wkurzyli, bo oni rozumieli wszystkie krzyki , a my tylko "para para" czyli pieniądze..Byłyśmy w szoku, nie powiem. Ogólnie te dzieciaki też jakby z innej epoki i jeżdżące na białym OŚLE :)

Chłopcy byli naprawdę nieznośni, a dziewczynki zmieniły taktykę kiedy zobaczyły, że krzykami nic nie wskórają;) i mówiły "Abla you are beautiful". Kurcze tak mi było żal tych dzieci, że najchętniej to bym wszystkie zabrała do Polski. Ale Apo mi powiedział, że nie ma nawet tak myśleć, bo one mają pieniądze. A zachowują się tak, bo są nauczone przez bogatych turystów, którzy dają im dużo pieniędzy. A skoro my im nie daliśmy, to byli w szoku, bo uważali, że im się należy. Apo od razu zaznaczył, że nie mamy nawet wyciągać portfela, bo rzucą się na nas jak piranie...

Jak już wsiedliśmy do samochodu, cała grupa otoczyła nas tak, że nie byliśmy w stanie ruszyć! Walili rękoma w szyby, bagażnik, maskę, że mamy im dać pieniądze. Niektóre dzieciaki miały miny jakby się miały rozpłakać. Ja już nie wiedziałam co mam zrobić, więc wyciągnęłam jakieś pieniądze ( Apo i dziewczyny też) a te dzieciaki jak to zobaczyły to wpadły w jakiś amok. Przepychały się nawzajem, biły...masakra. Ja chciałam dać parę kuruszy jednej dziewczynce, która nie odstępowała mnie na krok, ale nawet nie byłam w stanie otworzyć okna, nie mówiąc o drzwiach. W końcu jakoś jej pokazałam, że mam dla niej pieniądze, ale jak jej dałam to wszyscy ja oblegli i chyba chłopcy jej wzięli. Bogu dzięki jakoś daliśmy rade wydostać się stamtąd, choć niektórzy jeszcze biegli za nami.

Zdecydowaliśmy, że najwyższy czas wracać i zwiedzić Midyat. Droga upłynęła nam w milczeniu, ale mimo wszystko Hasankeyf to magiczne miejsce! Totalnie oderwane od rzeczywistości i przez to ma swój niepowtarzalny klimat.

Po przybyciu na miejsce, Apo zabrał nas do chrześcijańskiego kościoła. Oczywiście był zamknięty z powodu przerwy, ale tym razem uratowało nas słowo yabancı :) Pan był miły i otworzył bramę dla nas. W środku mogłyśmy podziwiać prześliczne kilimy z wizerunkami Chrystusa i Maryi, napisy w języku aramejskim i syryjskim, tablicę z dziesięcioma przykazaniami, a także cudny ołtarz.

Kościół wyglądem przypominał kościół protestancki (w rzeczywistości był to kościół ortodoksyjny), ale było warto go zobaczyć. W ogóle w kurdyjskiej części Midyat, to czułam się jak za czasów Chrystusa! Wąskie uliczki, pomiędzy starymi kamiennymi domami, osły, a jeszcze na dodatek widok meczetów i kościołów obok siebie robił niesamowite wrażenie!

Po zwiedzaniu pojechaliśmy na spotkanie z najlepszym przyjacielem Apo, Mahmutem, który miał być naszym przewodnikiem! Muszę przyznać, że mimo tego, iż nie mówił po angielsku spisał się na medal! Choć do końca dnia przeżywał: "alla alla gdybym tylko mógł mówić po angielsku, umarłybyście ze śmiechu z powodu moich żartów:D". Mimo tego i tak rozumieliśmy o co mu chodzi (chłopcy tłumaczyli;)), a poza tym od czego jest język ciała. Dlatego używając podstaw naszego tureckiego i języka ciała jakoś udało nam się porozumieć :D Byliśmy w muzeum ( do którego załatwił nam darmowy wstęp;)), potem poszliśmy na spacer by z bliska obejrzeć domy i uliczki.

Ogólnie było to niesamowite przeżycie. Sam widok tych dzieciaków na ulicach był niepowtarzalny. Podczas gdy polskie dzieci w najlepsze siedzą przed komputerem lub telewizorem, one grały w klasy, siatkówkę, skakały przez skakankę-dziewczynki;), bawili się w bitwę lub w berka- chłopcy;)

Następnie pojechaliśmy do kolejnego kościoła, oddalonego od Midyat około 10 km, oczywiście kochany Mahmut znów się spisał i mieliśmy wejście za free, a dodatkowo przewodnika wyglądającego jak Johnny Bravo ;)

Następnie, celem naszej podróży stał się meczet, w którym Mahmut nawet pokazał nam jak dokładnie wygląda modlący się muzułmanin. Oczywiście nie muszę chyba mówić, że miejsce modlitwy mężczyzn, jest w samym sercu meczetu, wyścielonego ładnym dywanem, posiadającego duże okna i z którego sufitu zwisają prześliczne lampy..Miejsce modlitwy kobiet hmm, nie wiem nawet jak to nazwać, po prostu pomieszczenie ( koło którego przechodzi się chcąc wejść do głównej części meczetu), zimne, ciemne i nieprzyjemne. Bez komentarza.

Po wyjściu z meczetu skierowaliśmy się na rynek, który był naszym ostatnim celem. Ponieważ Midyat słynie z własnoręcznych wyrobów ze srebra, Apo pomyślał, że może zechcemy coś kupić, wiadomo kobiety ;) ( Bogu dzięki, że nie chciałyśmy!) W międzyczasie chciałyśmy sobie kupić po batoniku w sklepie spożywczym, więc powidziałyśmy chłopcom, aby zaczekali. Złudne nadzieje, oczywiście wparowali do sklepu, Mahmut pierwszy, my chcemy płacić, a ten, że nie ma mowy! Mamy wyjść, on zapłaci! Nawet nie mogłyśmy się sprzeciwić..Nie mogłam zrozumieć z jakiej paki on za nas zapłacił, nawet nas dobrze nie znał..To był pierwszy szok, po którym miał się pojawić następny, a wraz z nim wyjaśnienie zagadki;)

Na rynku, wypatrzyłyśmy z Asią prześliczne chusty więc wielce ucieszone, że mamy prezent dla naszych mamuś wparowałyśmy do sklepu, oczywiście Apo i Mahmut za nami:/ Wybrałyśmy, każda po dwie, wyciągamy pieniądze, a tu oczywiście Apo: "W tej chwili to schowajcie". Tym razem zareagowałyśmy ostrzej, mówiąc konkretne NIE ( no kurcze to już było chore, żeby on za nasze chusty płacił), ale na nic zdało się nasze NIE.

Zostałyśmy wypchnięte ze sklepu przez Mahmuta, który widząc nasze wkurzone miny, zaczął tłumaczyć po turecku, że tutaj goście są święci, jak się ma gości żadne pieniądze się nie liczą! A poza tym to wstyd żeby goście, a tym bardziej KOBIETY płaciły za siebie w towarzystwie mężczyzn. No więc prezent dla mamuś naszych przepadł, bo przecież nie możemy dać czegoś, co same otrzymałyśmy w prezencie..W drodze powrotnej nawet nie patrzyłam na wystawy, bo było to zbyt ryzykowne, dlatego byłyśmy wdzięczne sobie nawzajem, że żadna nie zdecydowała się kupić czegoś ze srebra ;)

Nie wiem sama co myśleć o takim zachowaniu. Z jednej strony jest mega miłe i można poczuć się naprawdę kimś wyjątkowym, jako gość, ale z drugiej strony jest to krępujące, że nawet za głupiego batonika nie można zapłacić.

W międzyczasie spotkaliśmy znajomego Apo i Mahmuta, który zadzwonił do Apo gdzie jesteśmy, po to tylko żeby nas zobaczyć!:D Naprawdę, Apo sam się przyznał!

Po tym wszystkim zdecydowaliśmy wracać do domu, bo zrobiło się naprawdę późno, a poza tym Hüsne dzwoniła, że czeka na nas z kolacją. Wiedzieliśmy czego się spodziewać, dlatego cały dzień nie jedliśmy ;) I oczywiście nasze przewidywania okazały się słuszne, kolacja tak samo obfita jak zeszłego wieczoru, ale tym razem w tureckim stylu, czyli na podłodze:)

Wszystko wyśmienite! Oczywiście po kolacji wzięłam od Hüsne wszystkie przepisy, które skrupulatnie przechowuje. Więc szykujcie się wszyscy zainteresowani, że po moim powrocie robimy turecką noc! ;) W iście tureckim stylu :)

A wieczorem kolejny znajomy Apo i Hüsne zechciał nas zobaczyć, pod pretekstem pożyczenia gry playstation:D Z racji tego, że wstydził się wejść i przywitać, Apo poprosił nas żebyśmy wyszli do przedpokoju i powiedzieli selam. Haha, czułam się jak atrakcja turystyczna, nie ma co;)

W końcu nadszedł czas naszego powrotu do Wan. Z racji tego, że nie było bezpośredniego autobusu, szczerze mówiąc na początku w ogóle nie było autobusu, więc staliśmy przed wizją jechania na stopa ( tutaj znów muszę wspomnieć o minie Kasi haha ;)). Na szczęście kochany Apo i Mahmut wykonali parę telefonów i okazało się, że:

1. rano musimy wstac o godzinie 6 i zabrać się mini- busem dla nauczycieli ( zapomniałam napisać, że Apo i Hüsne są nauczycielami matematyki, off yaaa) z Apo na dworzec autobusowy

2. z dworca mieliśmy wziąć bus do Batman

3. z Batman złapać mini-bus do Tatvan

4. z Tatvan złapać mini-bus do Van

Oczywiście zakładając, że będą miejsca dla 4 osób. Jednym słowem masakra! Nie mówiąc o tym, że w tych mini-busach siedzi się z kolanami pod brodą prawie, więc wizja naszej podróży była straszna! Na szczęście z Midyat do Batman poszło gładko, z Batman również udało nam się załapać na transport. Jedziemy sobie nawet nie 10 minut, a tu z maski nam zaczyna się dymić! Więc kierowca stwierdził, że musi zawrócić i pojechaliśmy do warsztatu samochodowego PO TO BY NAPRAWIĆ bus. Haha, ja oczywiście się śmiałam, bo to był mega absurd, ale wiadomo komu nie było do śmiechu :D

Po 15 minutach ruszyliśmy dalej, ale po jakiejś godzinie nasz kierowca zatrzymał się na postoju dla dolmuşy ( czyli mini-busów) i stwierdził, że mamy wysiadać, bo trzeba zmienić dolmuş, bo zepsuty, ale to nic nie zmienia, bo nie musimy dopłacać, on zapłaci etc etc. No przecież cyrk!:D

Po drodze dosiadła się para, która obserwowaliśmy przez okno. Kobieta jak kobieta, cała na czarno, zakryta chustą. Tylko, że my myślałyśmy, że to na co patrzymy to są jej plecy..A okazało się, że to był przód. Niebywały widok! Kobieta był TOTALNIE zakryta, nie mając nawet otworu na oczy! Nie będę wspominać, że nawet kierowca zerkał na nią jak na zjawisko, co widziałyśmy w lusterku..

W międzyczasie do naszego zwariowanego dolmuşa dosiadł się mężczyzna w garniturku, cycuś glancuś z...ŻYWYM INDYKIEM W PLASTIKOWEJ TORBIE, nie no naprawdę czułam się jak w czeskim filmie i chciałam już znaleźć się w naszym mieszkaniu w Wan!

Po drodze dosiadło się jeszcze małżeństwo z dzieckiem. Na przodzie było jedno wolne miejsce koło staruszka, ale co to, to nie..Grant musiał zmienić miejsce, po to by kobieta usiadła koło kobiety, czyli Asi..O co, oczywiście poprosił Granta mąż kobiety. Ja tam już nie wiem co o tym myśleć..Rozumiem, że kobiety mają byc chronione przez swoich mężczyzn i nie wypada siadać koło obcych, ale ona jechała z mężem, który cały czas by przy niej stał, a poza tym usiadłaby koło dziadka, któremu chyba by na myśl nic złego nie przyszło..

Dojechaliśmy cało i zdrowo do Tatvan, skąd wzięlismy busa do Van. W planach mieliśmy jeszcze zwiedzanie wyspy Akdamar, co też uczyniliśmy:) Popłynęliśmy promem i zwiedziliśmy ormiański kościół św. Krzyża. Na zewnętrznych ścianach widnieją płaskorzeźby przedstawiające sceny biblijne ( Jonasz i wieloryb; Abraham i Izaak; Jezus, Maryja i Jan;Adam i Ewa) oraz ornamenty zwierząt i roślin. Po zwiedzaniu przyszedł czas na herbatkę i powrót do domu na kolacyjkę:) Udało nam się złapać busa w ostatniej chwili i około godziny 18 szczęśliwie dotarliśmy do Wan! Podsumowanie dnia: po to by dosta się do Wan musieliśmy użyc, aż 6 dolmuşy no i promu;) Tego jeszcze nie było;)

Plany na następny dzień? Muzeum kotów no i powrót do domu:) Udało nam się wszystko szczęśliwie zgrać! Wstalismy wcześnie rano i pojechaliśmy na Uniwersytet w Van ( który jest okropny..i wygląda jak teren więzienia, naprawdę!), bo tam mieści się muzeum:) Mruczki urocze, ale w dużej klatce, po to by nie uciekły i nie zostały skradzione rzecz jasna;) Jak się dobrze przyjrzeć widać, że kicia ma jedno oko niebieskie, a drugie zielone ;)

Po muzeum szybko skierowałyśmy się na lotnisko. Wszystko poszło gładko i sprawnie, pomijając opóźnienie samolotu, yavaş yavaş;) i w Ankarze byłyśmy około 15, przetransportowałyśmy się autobusem, na przystanek z którego ruszałyśmy na lotnisko.

Oczywiście nie wiedziałyśmy w którym momencie mamy wysiąść, bo było już ciemno, więc trochę spanikowałyśmy. Zaczęłyśmy pytać młodych ludzi, podpierając się naszą mapką. Ale oczywiście nikt nie mówił po angielsku! Na szczęście znalazł się starszy mężczyzna, około 35-40 lat, który nam pięknie wytłumaczył, że autobus w pewnym momencie zawraca i jedzie znów na lotnisko. Nie wiedziałyśmy, który to moment rzecz jasna (!!), więc koleś zaproponował, że powie kierowcy, żeby nas wysadził, na co ochoczo przystałyśmy. Oczywiście pan rozdarł się na cały autobus. Słowa, które wychwyciłam to "yabancı" i "Uluste" czyli nasz przystanek. Nie muszę mówić, że wszystki oczy zwróciły się w naszą stronę, haha. W pewnym momencie byłyśmy spanikowane naprawdę, aż tu nagle słyszę jak kierowca woła "Uluste", na początku nie załapałam, że to o nas chodzi, ale potem, krzyknął jeszcze jedno słowo "ULUSTE YABANCI!"Myślałam, że się osikam ze śmiechu. Może to się nie wydaje śmieszne, ale z naszej perspektywy ten moment kiedy wykrzyknął YABANCI, był komiczny. Oczywiście znów cały autobus na nas, mężczyźni się sprężyli i pomagli nam wysiąść, wynosząc bagaże. No cyrk!

A potem poszłyśmy pieszo na dworzec, pogoda była ładna więc spacerek dobrze nam zrobił;) Szybki pociąg do Ankary odjeżdżał o 20. W Eski szczęśliwe i zmęczone byłysmy o 21.30. I tak zakończyła się nasza przygoda zw wschodem:) Kasia stwierdziła, że już nie chce tam wracać, ale ja bym jeszcze wróciła. Zupełnie inna Turcja, zupełnie inny świat..Ogólnie mam zaproszenie od Apo i Hüsne do Mersin ( miasto skąd Apo pochodzi) na wakacje:) Na pewno skorzystam, hehe;) Morze Śródziemne, plaża i opalanie, po ciężkiej, polskiej sesji relaks się przyda, oj tak!!

A teraz już kończę moje wywody, bo za 3 godziny mam zbiórkę i ruszam do Kapadocji!!! :) Czyli kurdyjskiego Hasankeyf;) Wracam w niedzielę wieczorem;) Muszę jeszcze dodać, że nasze biuro Erasmusowe się postarało i zostanie zorganizowana tam impreza, bez limitu alkoholowego;) Czyli pijesz ile dasz radę, za free hehe;) Teraz wiadomo dlaczego ta wycieczka jest zdominowana przez Polaków ;)

A 23.12 jadę kolejny raz (i bynajmniej nie ostatni:P) do mojego kochanego Istanbułu, odebrać moją Marteczkę z lotniska!:) Juz się doczekać nie mogę;)

Do usłyszenia wkrótce!!

Tureckie specjały nocą :)

2009-12-10T23:18:00.047+02:00

Ah, tak pisząc o tej kolacji u Hüsne i Apo normalnie zgłodniałam! Ale z racji, że już za późno by jeść, to chociaż nakarmię siebie i Was widokiem tych wszystkich pyszności, które miałam okazję spróbować ;)

Swoją drogą uwielbiam tureckie wystawy z jedzonkiem, naprawdę, aż się prosi by coś kupić :)

Ciekawe czy ktoś rozpozna potrawy Hüsne, które opisywałam ;) Afiyet olsun- smacznego! hehe

Po obejrzeniu zdjęć, nasuwa mi się jedno, zasadnicze pytanie: Jak można NIE przytyć w Turcji??

Dobrej nocy wszystkim obżartuchom;)

Wyprawa na wschód, cz.II

2009-12-10T18:04:00.008+02:00

Następnego dnia wstaliśmy wcześnie, aby zdążyć na autobus do Batman. O dziwo nie miał żadnego spóźnienia, co mnie troszkę zdziwiło:o W autobusie zaczęliśmy ustalać plan dnia. Z racji tego, że nie było bezpośredniego autobusu do Midyat ( gdzie mieliśmy nocleg u mojego znajomego Turka- Abdullaha, w skrócie Apo, poznałam go 2 lata temu, na czacie angielskim:) przed przyjazdem do Van zaprosił nas do siebie wraz z żoną, co mnie bardzo zaskoczyło, że turecka żona zgodziła się, aby jego męża odwiedziła koleżanka z Polski hehe), jechaliśmy do miasta o wdzięcznej nazwie Batman. W Batman planowo (!!) mieliśmy być o 13, stamtąd mieliśmy skierować się do Hasankeyf i pozwiedzać, no i z Hasankeyf znaleźć bus do Midyat. Wcześniej dowiedzieliśmy się, że z racji Kurban Bayram ostatni bus odjeżdża o 16:30, więc niestety nie mieliśmy za dużo czasu.

W połowie drogi zaczął się cyrk. Otóż dowiedzieliśmy się, że nasz autobus robi wycieczkę krajoznawczą dookoła jeziora Van, no i w Batman będziemy około 16. Niestety nie bardzo nam to było na rękę, bo nie dość, że spędzimy cały dzień w autobusie, to jeszcze na dodatek nic nie zwiedzimy, bo o 16 już robi się ciemno. Najbardziej wkurzona była Kasia, ale jakoś ją udobruchaliśmy z Grantem. Choć nie powiem, Grant też był nieźle wkurzony, że tak nas te turasy oszukały..Zrobiliśmy trzy wdechy i wydechy i daliśmy spokój..Stwierdziliśmy, że skoro tak wyszło, prosto z Batman skierujemy się do Midyat i tam już Apo miał nas odebrać z przystanku:)

Nie wspominając o tym, że po drodze mieliśmy, aż dwie kontrole autobusu. Czułam się jakbym była jakimś przemytnikiem lub osobą uciekającą nielegalnie z kraju, to było straszne. Policja zbierała od wszystkich dokumenty, od nas chcieli paszport i ikamet (oczywiście nie wzięłyśmy, bo kto by pomyślał??) ale na szczęście Grant zagadał, że my z Polski on z Kanady, że Erasmusi, że wycieczka etc etc i nas puścili. Magiczne słowo ERASMUS działa wszędzie;) W międzyczasie zaczęto wyciągać nasze bagaże, przeszukiwać autobus i opukiwać go ze wszystkich stron. Mimo, że wiedziałam, że nic nie przemycamy i tak się bałam:D Nawet miałyśmy z dziewczynami wizję, że ktoś nam coś podrzucił do walizek i zaraz będziemy deportowane Bóg wie gdzie za przemyt, straszne:D Na szczęście dwie kontrole przeszliśmy pomyślnie, co nas wielce ucieszyło :D

Ale oczywiście nic nie było tak piękne, jak mogło się wydawać..Otóż parę minut przed 16 autobus zatrzymał się w bliżej nam nieznanym miejscu i kierowca stwierdził, że on nie jedzie do Batman (i nawet nie miał tego w planach, więc mamy wysiadać!) Myślałam, że tam padnę i się nie podniosę..Nie dość, że zaczynało się ściemniać, nie wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy to jeszcze nie mieliśmy żadnego transportu! No takie coś, to chyba tylko w Turcji może się zdarzyć! W międzyczasie okazało się, że z miejsca w którym musieliśmy wysiąść odjeżdżają mini busy do Batman i, że kierowca nam go opłaci ( spróbowałby nie!). Niby dobrze, ale nie wiedzieliśmy gdzie jesteśmy, nie wiedzieliśmy ile czasu zajmie nam dojazd do Batman, no i jedna rzecz jakiej byliśmy pewni, to taka, że na bank nie zdążymy na ostatni autobus z Batman do Midyat. Ja, jak to ja w całej tej sytuacji stresowej zaczęłam się śmiać, ale dziewczynom już do śmiechu nie było, a tym bardziej Kasi, haha.

Naprawdę sytuacja była niemalże patowa, ale już powoli zaczęłam się przyzwyczajać, że w Turcji naprawdę WSZYSTKO się może zdarzyć. Nie wyobrażam sobie w Polsce kupić bilet do Warszawy i w połowie drogi dowiedzieć się, że jedzie się do Wrocławia haha. Oczywiście w Polsce to raczej nie jest możlwie, bo nie mamy prywatnych firm przewozowych, ale nawet jakby było to nie wyobrażam sobie tego:P Kurcze, turasy są niemożliwe, kombinują na wszystkie sposoby, żeby zarobić. Są nawet w stanie oszukać bogu ducha winnych yabancı ;) Oczywiście ironizuję, bo yabancı są ich głównym celem. Ale to kolejny dowód na to, że nawet jak się zna język ( a Grant zna naprawdę dobrze) zawsze będzie się obcym w tym kraju i na każdym kroku trzeba się mieć na baczności.

Wracając do tematu;) Po drodze Apo chyba z 5 razy dzwonił co się z nami dzieje, gdzie my jesteśmy etc etc. Oczywiście nie wiedzieliśmy gdzie jesteśmy, więc Grant dał mój telefon kierowcy, żeby Apo się z nim rozmówił. Okazało się, że w Batman będziemy za jakieś 45 minut. Więc kochany Apo, zadzwonił na stacje autobusów i kazał kierowcom czekać na nas 15 minut, a naszemu obecnemu kierowcy kazał się pospieszyć i zawieść nas prosto na otogar. Kurcze, jak on zasuwał tym samochodem po tych krętych drogach! Bogu dzięki, że było ciemno i nie widzieliśmy tego, że drogi są wąskie, a po obu stronach przepaście.

Do Batman zajechaliśmy cali i zdrowi, no i zmęczeni o godzinie 16.43. O dziwo nasz mini bus czekał na nas wiernie. Więc cali uradowani zajęliśmy miejsca, no i okazało się, że ponad godzinę zajmie nam dojazd do Midyat. Ah!!! Myślałam, że wyjdę z siebie i stanę obok, CAŁY dzień spędzony w autobusach, ale i tak się cieszyliśmy, że mamy gdzie spać w tym Midyat, bo inaczej to ja sobie tego nie wyobrażam.

Na przystanku w Midyat czekał już na nas Apo i oczywiście tłumek gapiów haha. Nie mówię, że zebrali się, aby nas powitać, ale jak nas zobaczyli to wszystkie oczy były zwrócone ku nam;) Oczywiście pierwsze słowa Apo: "Matko, czy wszystkie dziewczyny w Polsce są tak wysokie? Czym was tam karmią?" Haha, okazało się, że Apo wzrostem nie przewyższa Granta, a nie ma co się przejmować, bo niski wzrost to taka jakby cecha Turków. Zresztą Apo ma żonę więc co nam było po nim :P

Dojazd do domu zajął nam 10 minut. W progu już czekała na nas śliczna żona Apo, Hüsne, no i ich urocza córeczka, Ebrar. Nie wspominając o zapachach, unoszących się w powietrzu;) Nie muszę wspominać, że byliśmy mega głodni;)

Dużo mówi się o polskiej gościnności, ale ja śmiało mogę stwierdzić, że polska gościnność nie przewyższa tej, której my doświadczyliśmy! Zasiedliśmy wszyscy razem do stołu ( oczywiście pani domu nie dołączyła do nas, bo musiała dbać o to, aby nasze talerze nie były puste). Na wstępie Apo zaznaczył, że każdy z nas ma 3 talerze na stole, więc nie mamy jeść za dużo chleba do zupy, która będzie na 1 danie. Bo musimy mieć miejsce na następne. Kurcze, Hüsne przepięknie to przygotowała, zastawa jak z bajki no i jedzenie..Nawet dobrze nie skończylismy jeść zupy, a już następne danie wylądowało na naszych talerzach.

Ogólnie w Turcji nie ma czegoś takiego jak w Polsce, że po zjedzeniu talerze i jedzenie stoją na stole. Tutaj od razu się je zabiera sprzed nosa, bo jakby stały za długo, byłaby to oznaka braku szacunku dla gościa. A więc po zupce zaserwowano tam : yaprak dolma- coś na wzór naszych gołąbków, ale farsz zawijany w liście winogron, işli köfte- hmm nie wiem do czego przyrównać, ale pycha!, dolma- faszerowana papryka, pilav- ryż, sałatka majonezowa z marchewką.

Apo powiedział mi, że następnego dnia Hüsne specjalnie dla mnie zrobi moją ulubioną zupę miętową, o której kiedyś mu mówiłam, to było miłe:) Poza tym podziękował nam za przyjazd, bo jak sam stwierdził, jego piękna żona pierwszy raz od kiedy są małżeństwem zrobiła mantı ;) hehe Jedyny minus był taki, że Hüsne prawie wcale nie mówiła po angielsku, fakt, że trochę nas rozumiała, ale sama nie mówiła, ale potem się rozkręciła;)

A więc kontynuując, obfita porcja tego wszystkiego znalazła się na naszych talerzach. Oczywiście dla każdego w miseczce czekało coś na wzór naszej polskiej mizerii czyli cacık, a w drugiej miseczce mantı- coś na wzór naszych pierogów tylko mniejsze i z pikantnym sosem- pycha! Aha na stole stał wielki półmisek z surówką, no i różne napoje do picia. Chyba nie muszę wspominać, że po drugim daniu ledwo mogliśmy się ruszać, a wizja tego, że będzie trzecie była straszna. Najlepsza była Kasia, która się tak przejadła, że jej jelita grały marsza podczas kolacji haha. No i na dodatek Grant wciąż nam powtarzał, że musimy zjeść wszystko, bo to niegrzecznie tak zostawiać..Myślałam, że umrę przy tym stole, fakt, że byłam głodna, ale takiego czegoś to się nie spodziewałam. Na trzecie danie dostaliśmy typowe danie na Kurban Bayram czyli ziemniaczki z mięsem z ofiarowanych zwierząt w pomidorowym sosie.

Kurcze wszystko było naprawdę pyszne, a my nie byliśmy w stanie się ruszyć!!! Muszę dodać, że ze swej strony podarowaliśmy naszym gospodarzom miód i biały ser- słynne w Van i polskie śliwki w czekoladzie:) Po kolacji chcieliśmy pomóc pozbierać wszystko ze stołu, ale nawet jednego kubka nie pozwolono nam zabrać, wszystkim zajęła się Hüsne. Dziwnie czułam się z tym, że ona nawet z nami nie usiadła, tylko cały czas skakała dookoła nas, ale cóż taka kultura, goście nie mogą pomagać. Naprawdę nie spodziewałam się tego, że nas, praktycznie obcych ludzi tak ugoszczą. Po kolacji oczywiście turecka herbata no i jeszcze deser nam chcieli wcisnąć, ale stwierdziliśmy, że jakbyśmy go zjedli, to chyba by nam uszami wyszedł:o Więc Apo zaproponował wieczorny spacer po arabskiej i kurdyjskiej części Midyat ( Midyat w większości jest zamieszkałe przez Kurdów, ale także przez syryjskich chrześcijan, no i Turków).

Wieczorny spacer dobrze nam zrobił, zobaczyliśmy cmentarz muzułmański w arabskiej części, a kurdyjskiej części zobaczyliśmy zupełnie inny Midyat, ale o tym później. Następnie Apo pokazał nam starą karczmę, w której dziś można posiedzieć w tureckim stylu na dywanach i popijać herbatkę lub ayran, my wybraliśmy to drugie;) Dostaliśmy osobne pomieszczenie, które było niesamowite, czuliśmy się jak przeniesieni w czasie. A najcudowniejsze były dwa kilimy wiszące na ścianach i przedstawiające Ostatnią Wieczerzę i Mekkę- miejsce pielgrzymek muzułmanów. Robiło wrażenie i było przykładem, że ludzie różnych religii mogą żyć razem w zgodzie i szacunku. Zapytaliśmy Apo czy rzeczywiście tak jest w Midyat i potwierdził. Stwierdził, że ludzie tutaj utrzymują naprawdę przyjacielskie stosunki ze sobą i nie liczy się to czy jesteś Kurdem, Syryjczykiem czy Turkiem.

Po skończonym ayranie wróciliśmy do domu, gdzie czekał na nas deser o wdzięcznej nazwie tavuk göğsü- co dosłownie znaczy pierś kurczaka, no i oczywiście herbatka. Jest to rodzaj puddingu, naprawdę pyszny! (z tego co czytałam, niektórzy robią go wykorzystując kurczaka, ale nie wyobrażam sobie tego;)) Usiedliśmy wszyscy w salonie, rozmawialiśmy, graliśmy w tavlę;) Ebrar o dziwo jeszcze nie spała, a było naprawdę późno. Kurcze, uroczy z niej dzieciak, ale wstydliwy:) Chyba nie przywykła do widoku cudzoziemców w jej domu hihi:)

Zdecydowaliśmy, że następnego dnia wstajemy wcześnie rano i ruszamy na podbój Hasankeyf, a potem dokładne zwiedzanie Midyat. Apo był kochany, bo zadeklarował się, że pojedziemy jego samochodem i nas wszędzie oprowadzi ( Hasankeyf mieści się około 80 km od Midyat...). A w Midyat spotkamy się z jego kurdyjskim kolegą, Mahmutem, który zna Midyat od podszewki i wszystko nam pokaże. Oczywiście jak Apo sam przyznał, Mahmut zadeklarował się, bo chciał nas zobaczyć;) W końcu yabancı (obcy) to rzadki widok hehe

Apo i Hüsne naprawdę stworzyli nam cudowną atmosferę. Wiem, że się powtarzam, ale cały czas jestem pod wrażeniem, tego jak się zachowali w stosunku do nas, a to jeszcze nie koniec! Ale o tym w następnym poście, bo już mnie oczy bolą;) Ahaaa, oczywiście przed położeniem się do łóżek, każde z nas dostało talerz świeżych owoców i oczywiście usłyszeliśmy: jak w nocy będziecie głodni, śmiało bierzcie z lodówki :) haha NA PEWNO..

A już jutro relacja z Hasankeyf, Midyat i powrotu do Van, który był niemniej emocjonujący od przyjazdu do Midyat :)

Pozdrawiam wszystkich i całuję moje babunie kochane jak zawsze :*

A zdjęcia z wyprawy oczywiście na facebook'u

;)

Wyprawa na wschód, cz.I

2009-12-03T22:20:00.004+02:00

No to wróciłam, cała, zdrowa, pełna pozytywnych wrażeń i z paroma kilogramami więcej, tak mi się przynajmniej wydaje;) Ale od początku.

W piątek 27.11 wyruszyłyśmyz Asią i Kasią szybkim (naprawdę) pociągiem z Eskişehir do Ankary. Nie przesadzam z pociągiem, bo jego prędkość wynosiła 250 km/h:)
Dojechałyśmy szczęśliwie i bez żadnych niespodzianek, w międzyczasie dostając urocze słodycze z okazji Kurban Bayram:)

Z dworca w Ankarze bez większych problemów dostałyśmy się na przystanek, skąd odjeżdżał nasz autobus na lotnisko.Zwiedziłyśmy chyba z pół Ankary, bo droga była długa. Na lotnisku czekało nas ponad 3 godzinne oczekiwanie na samolot do Wan, ale dałyśmy radę:)

Po półtorej godziny znalazłyśmy się w zupełnie innym świecie..Górskie tereny, domy jak za czasów PRL, ogólna szarość no i nadmiar kurdyjskiego i tureckiego testosteronu, nie ma co, pierwsze wrażenie powalające. Nie mówiąc o tym, że ludzie patrzyli się na nas jak na ufo, trzy turystki, same, na lotnisku..komedia:) Grant miał nas odebrać, ale w końcu stwierdził, że możemy przyjechać taksówką pod jego mieszkanie..Oczywiście wiedziałyśmy, że zostaniemy oszukane przez kierowcę, który: albo wybierze okrężną drogę przez pół miasta albo włączy taryfę nocną albo też niczego nie włączy, tłumacząc się tym, że taksometr jest zepsuty. To mnie najbardziej wkurza w tym kraju, że zazwyczaj na każdym kroku turyści są oszukiwani, ale trzeba się przyzwyczaić albo nauczyć się tureckiego i im nagadać :P

Dojechałyśmy szczęśliwie, gonione przez Granta, bo taksówkarz niby przypadkiem zajechał za daleko, bez komentarza :) Grunt, że dotarłyśmy do miejsca przeznaczenia hehe. Wieczorem Grant (lub kisiel- dostał taką ksywkę, bo nazywa się Budding, co rymuję się z pudding, a pudding to prawie jak budyń, więc jak chciałyśmy coś o nim mówić, aby o tym nie wiedział, używałyśmy ksywki KISIEL:D) zabrał nas na pyszną kolacyjkę, a następnie zorganizowałyśmy welcome party u niego w mieszkaniu, z polską wódką, owocami i grą w karty. Grant poległ na całej linii.. przykład na to, że polskie dziewczyny są mocne, nie ma co;)

W sobotę wstaliśmy wcześnie rano i poszliśmy na słynne śniadanie. W Wan, są specjalne miejsca, gdzie serwuje się tylko śniadanie. Według mnie było PYSZNE i na dodatek na stole znalazły się słodycze typowe dla Wan, niebo w gębie:) Po śniadaniu pojechaliśmy na otogar- dworzec autobusowy , aby zarezerwować bilety do Midyat na następny dzień. Oczywiście okazało się, że bilety do Midyat yok- czyli nie ma. Więc o 9.00 jedziemy (3 godziny) do Batman, stamtąd do Hasankeyf, a potem prosto do Midyat, gdzie mieliśmy zagwarantowany nocleg u Abdullaha ( Apo) - mojego tureckiego znajomego ;). Swoją droga to śmieszna historia z nim, ale o tym potem.

A więc bilety zakupione, my ociężali po śniadaniu, więc czas ruszać na wspinaczkę na Van Kalesi. Po drodze złapaliśmy dolmusa ( mini busiki, które zatrzymują się wszędzie, wystarczy wyciągnąć rękę, cena ta sama bez względu na to gdzie jedziesz- 1tl czyli około 2,2 zł), który zawiózł nas prawie pod samą twierdzę Wan. Jeszcze tak odchodząc od tematu, muszę napisać, że gdziekolwiek się nie pojawiłyśmy wzbudzaliśmy sensację. Mało powiedziane, że ludzie nas obserwowali, oni po prostu się gapili, głupie uczucie:/ jeden facet o mało się nie przewrócił na chodniku, bo tak się na nas zapatrzył..i jeszcze komentarze, typu: "yabancı yabancı" czyli obcy, zagraniczni. Na początku to nawet jest śmieszne, ale na dłuższą metę męczące...

Wracając do tematu, wysiedliśmy z dolmusa idąc w stronę twierdzy, a tu nagle zatrzymuje się samochód, który chciał nas podwieźć ( w Turcji nie trzeba łapać stopa, stop sam się zatrzymuje:D) Okazało się, że Ismail- kierowca nie ma nic innego do roboty, więc pójdzie z nami na szczyt góry. Niestety ( albo stety!) nie umiał mówić po angielsku, dlatego Grant był zmuszony prowadzić z nim dialog haha. Jedyny plus jego obecności był taki, że załatwił nam darmowe wejście na teren twierdzy ;). Oczywiście nie byłby Turkiem, gdyby nie zapytał czy mamy chłopaków/ narzeczonych/ mężów. To też jest niesamowite, że jak się spotyka Turków czy Kurdów to standardowe pytanie brzmi: skąd jesteś, co robisz w Turcji, ile masz lat, no i czy masz chłopaka/narzeczonego/męża. Nie wyobrażam sobie, że w Polsce jakiś obcy facet zadaje mi pytania dotyczące mojego stanu cywilnego:P Raczej nie jest to na miejscu, zwłaszcza, że byłyśmy w towarzystwie Granta i Ismail wypytywał go, o każdą z nas. Zrozumiałam o co go pyta więc kazałam powiedzieć Grantowi, że ja mam chłopaka w Polsce, a dziewczyny w Turcji, no to Ismailowi zrzedła mina:D Grant jeszcze dodał, że ja nie lubię tureckich chłopaków, dlatego mam chłopaka Polaka;) Jakoś trzeba się bronić hehe.

Jeśli chodzi o samą twierdzę, to mieści się ona nad brzegiem jeziora Wan. Ze szczytu góry rozciąga się cudny widok na Wan, a także na góry za którymi znajduje się granica z Irakiem i Iranem. Niesamowite uczucie być tam i myśleć, że gdyby ktoś 2 lata temu powiedział mi, że będę na wschodzie Turcji, to pomyślałabym, że oszalał. Kurcze, jednak niczego w życiu nie można być pewnym i zawsze trzeba być gotowym na coś niespodziewanego:)

Po zdobyciu twierdzy, weszliśmy do minaretu osmańskiego meczetu. To było coś, wspinaczka po wąskich schodkach, praktycznie w ciemnościach, miałam stracha, nie powiem, ale oczywiście kolega Ismail, służył pomocną dłonią lol:) Z minaretu rozciągał się jeszcze piękniejszy widok na Stary Wan, gdzie ( jak mówił Grant) według legend można znaleźć złoto. Jego kurdyjski kolega tak w to wierzy, że chciał, aby Grant przywiózł mu z Kanady wykrywacz złota hehe. Po bezpiecznym opuszczeniu minaretu (uff) usiedliśmy na skałkach i obserwowaliśmy zachód słońca oraz śliczne jezioro ehh :)

Oczywiście Ismail wymienił z Grantem numer telefonu ( z czego Grant się nie-by-wa-le ucieszył:P) i zaproponował, że odwiezie nas pod dom. Hmm widać było, że chce się chłopak wprosić, ale Grant wymyślił, że spotykamy się z jego znajomymi i ma nas wysadzić koło parku. Oczywiście żadnych znajomych nie było;) Zrobiliśmy sobie małą rundkę dookola parku, po czym złapaliśmy dolmusa do domu:)

A na kolację zrobiłam pyszną tortilla de patatas w hiszpańskim stylu, korzystając z przepisu Hiszpanów ze Stambułu, była pyszna :) Bez dwóch zdań. Wieczór spędziliśmy podobnie, oczywiście Grant znów poległ, ale to dlatego, że oszukiwałyśmy podczas gry w karty i musiał pić dodatkowe kolejki:) Poszliśmy spać około 1, bo rano trzeba było wcześnie wstać i ruszyć (wbrew pozorom) w dłuuuuuuuuuuuuuuuuugą, stresującą i absurdalną podróż...Ale o tym w następnym poście :)

Istanbuł again and again ...

2009-11-26T17:42:00.005+02:00

Dziś trochę odbiegnę od wcześniej wspominanych tematów, a to dlatego, że znów odwiedziłam Istanbuł. Kurcze, to miasto ma w sobie magnez, który sprawia, że mogę tam przebywać tak często jak to tylko możliwe. Mam świadomość, że zobaczyłam może 1/50 tego co warto zobaczyć, ale sam fakt przebywania tam, sprawia, że czuję się naładowana pozytywną energią:)

Do Istanbułu zostałam zaproszona przez Aliego- właściciela hostelu w którym przebywałyśmy na początku naszej przygody z Turcją ;). A wyszło to tak, że pewnego dnia skarżyłam się jemu na msn, że mamy prawie 2 tygodnie wakacji, a w Eskişehir jest nuuudno. ( pisałam wcześniej, że będę mieć wakacje od 27 listopada, ale plany się zmieniły, bo miałam je już od 20 listopada, z racji tego, że władze uczelniane zamknęły Uniwersytet z powodu świńskiej grypy hyhy)

No więc Ali wpadł na pomysł żebym jak najszybciej wsiadała w pociąg/autobus i przyjeżdżała do Stambułu, pomóc mu w hostelu, w zamian za free accomodation;) Wahałam się na początku, bo tym razem miałam ruszyć samotnie na podbój metropolii. Ale w końcu chęć przygody przeważyła i ruszyłam pociągiem o 1.30 w nocy prosto do Stambułu.

Tutaj w Turcji, chcąc skorzystać z pociągu lub autobusu trzeba dokonać rezerwacji, inaczej jeśli miejsca są zajęte, nie ma możliwości podróży. Z jednej strony to dobra opcja, bo zawsze ma się pewność, że będzie miejsce, ale z drugiej strony nie ma czegoś takiego jak w Polsce: minutę przed odjazdem pociągu kupuje się bilet i rusza w siną dal. Fakt, że czasem jak sardynka w puszce, ale zawsze. W Turcji, niestety takie coś nie przejdzie, jeśli wszystkie miejsca są zarezerwowane.

W Istanbule byłam o 7.30 nad ranem. Nauczona doświadczeniem, wiedziałam, że trzeba wsiąść w prom i przepłynąć na drugą stronę Bosforu :) Na szczęście Mavi Hostel znajduje się na jednej z głównych ulic Istanbułu- Sultanahmet więc ruszyłam spacerkiem i po 20 minutach dotarłam. Ahh, od razu poczułam, że znalazłam się w domu- naprawdę Mavi jest dla mnie jak drugi dom! :)

Zjadłam pyszne śniadanko, wypiłam kawkę, przywitałam się z wszystkimi i ruszyłam na miasto na zakupy, bo obiecałam Aliemu, że jak już nauczę się gotować tureckie przysmaki, to jemu też przygotuje:)

Swoją drogą ostatnio ugotowałam turecką zupę- yayla çorba, pilav (ryż w tureckim stylu) i cacık ( coś na wzór naszej mizerii) i znajomy Turek stwierdził, że skoro umiem to przygotować, muszę dostać tureckie imię- no i jestem Asena :)

Oczywiście w międzyczasie okazało się, że nie ma nic do roboty, więc mogę się spokojnie obijać, co też uczyniłam, wybierając się na spacer z Australijczykiem- Dave'm i Angielką o imieniu Huda hyhy. Kurcze, nieźle wymiatali po angielsku, dlatego musiałam się trochę nadwyrężać żeby ich zrozumieć, ale dałam radę, of course:)

Nie pisałam o tym wcześniej, ale w Mavim można spotkać niesamowitych ludzi, mających oryginalne pasje i zainteresowania. Weźmy choćby parę, która poznałam w 1 dzień: on- Kanadyjczyk, ona- Angielka, która już od 2,5 miesięcy podróżuje na rowerach. Wyruszyli z Anglii, nie pamiętam dokładnie, ale zahaczyli o Francję, Niemcy, Austrię, Węgry itd docierając, aż do Turcji, ale to nie koniec, bo dalej jadą do Syrii. Jakby tego było mało, przez cały czas śpią w namiocie, a w Mavim zatrzymali się tylko dlatego, bo musieli podreperować rowery :) Tak szczerze mówiąc to poświęcili swoje życie prywatne i pracę, po to by móc podróżować. Podziwiam ich za odwagę.

Ogólnie bardzo dużo ludzi z Australii odwiedza Turcję. W 1 dzień poznałam dziewczynę z Estonii, która mieszka już od roku w Australii, bo ma tam chłopaka. Teraz jechała do domu na Święta, ale potem wraca z powrotem. Niesamowite jest to, że ludzie, których tam się poznaje poświęcają bardzo wiele na rzecz jednej sprawy i nie boją się tego. Nic tylko podziwiać :) Naprawdę mogłabym jeszcze wiele opowiedzieć na ten temat, ale to już po powrocie do Polski, który zbliża się nieuchronnie...

W ostatni dzień w Mavim gotowałam razem z Hiszpanami ( urocza para:)). Oni tortilla de patatas, a ja tureckie przysmaki. Podzieliliśmy się naszym jedzonkiem, a oni dodatkowo przepisem, który skrupulatnie zapisałam:) Ahh, jak wróce do Polski Elizka, to zrobimy gotowanie u Ciebie, pamiętaj!

Kończąc tą notkę muszę napisać o moich wrażeniach z powrotu. Otóż tak: z racji tego, że w środę na stacji kolejowej byl strajk, do Eskişehir musiałam się przedostać autobusem. Dzień wcześniej pojechałam na otogar- czyli dworzec autobusowy, aby kupić bilet. Trochę to skomplikowane było, bo najpierw musiałam użyć tramwaju, a potem przesiąść się na metro, które zabrało mnie prosto na dworzec:)

Otogar w Stambule jest ogromny! Z tego, co zaobserwowałam znajduje się tam około 300 stanowisk, różnych firm przewozowych. Pod nazwa każdej z nich, widnieje nazwa miasta, do którego można się zabrać.Oczywiście każda firma ma swojego naganiacza, który jest w stanie nawet siłą zaciągnąć potencjalnego klienta, do skorzystania z usługi lol. Wiem coś o tym, bo doświadczyłam tego podczas pierwszego pobytu na otogarze, off!

Dobrze pamiętałam, gdzie znajduje się moje stanowisko, więc nie patrzyłam i nie słuchałam nikogo, tylko skierowałam się do celu mojej wyprawy:) Oczywiście przy kasie na moje pytanie: do you know english?, była jak zawsze ta sama odpowiedź: bilmiyorum- nie znam, (czasem jeszcze pada odpowiedź biraz- trochę, ale to ich "trochę" to tyle co nic) więc musiałam jakoś to załatwić moim kulawym tureckim, no i załatwiłam, z czego jestem dumna!!!:)

Ale wracając do mojego powrotu:) Odjazd ze Stambulu był planowany na 23.30. Ja byłam wcześniej więc około 23 podreptałam grzecznie na miejsce odjazdu autobusu. Oczywiście wszyscy gapili się na mnie jak na zjawisko ( może miałam coś na czole?), bo w końcu byłam yabancı- obca.

Po 15 minutach podjechał mój autobus ( przynajmniej tak twierdził meżczyzna, który za niego odpowiadał) więc uradowana oddałam torbę do schowania w bagażniku autobusu, a sama zajęłam miejsce w oczekiwaniu na odjazd. 23.25- w autobusie pojawia się Turek twierdzący, że to jego miejsce. Mówił po turecku, ale z tego stresu nawet wszystko zrozumiałam:o

Pragnę zauważyć, że zostało 5 minut do odjazdu autobusu, a tu nagle okazuje się, że zajęłam nie to miejsce co trzeba (mimo, że na bilecie miałam napisany numer siedzenia). Jakiś mężczyzna przyszedł, wziął mój bilet i pobiegł to wyjaśniać. Ja nawet nie wiedziałam co się dzieje, a pytając Turczynkę siedzącą obok, usłyszałam tylko: bilmiyorum- nie wiem.

Po chwili przybiega zdyszany pan i oczywiście po turecku mówi, że nie jestem w tym autobusie co trzeba, że szybko mam wysiadać i iść do innego..No więc wybiegłam, oczywiście musiałam jeszcze znaleźć swoją torbę wśród sterty bagaży. Na szczęście wiedziałam jak powiedzieć biała w kwiatki, co ułatwiło sprawę. Naprawdę nie wyobrażam sobie jak ktoś nie znający tureckiego w minimalnym stopniu, poradziłby sobie w takiej sytuacji:/

Najgorsze, że została chyba minuta do odjazdu, a ja jeszcze nie miałam miejsca, wszyscy krzyczeli, poganiali siebie nawzajem, ale w końcu moja torba znalazła się w odpowiednim bagażniku, a wraz z nią moje siedzenie! Nie powiem, sytuacja lekko podniosłą mi ciśnienie... Ale wszystko dobrze się skończyło i w zimnym Eskişehir byłam o 5.30 rano. Marzyłam tylko o łóżku i ciepłym mleku z cukrem przed snem i tak też się stało. W domku na dodatek powitała mnie nasza kicia, która do teraz nie odstępuje mnie na krok i właśnie chrapie leżąc przy mojej nodze:)

Wrażenia z kolejnych i bynajmniej nie ostatnich wakacji w Istanbule- bezcenne :D

A teraz już kończę, bo jutro o 7.30 ruszam pociągiem do Ankary, a stamtąd samolotem prosto do Van! Wracam 3.12 inşallah :)

Pozdrawiam wszystkich studentów doradztwa, nie dajcie się nikomu!:*

Nadrabiam zaległości ;)

2009-11-12T15:08:00.005+02:00

Huhu, właśnie spojrzałam na datę ostatniego posta i jestem przerażona trochę, dawno tu nie zaglądałam i nie miałam pojęcia, że aż tak się opuściłam w pisaniu. Ale Ci co chcą wiedzieć co u mnie, zawsze do mnie dotrą niekoniecznie przez bloga, za co Wam dziękuję.

Do rzeczy..

1. Wakacje z chłopakami oczywiście udane. Nie będę zagłębiać się w szczegóły, bo to było tak dawno, że już nawet nie pamiętam:P Zdjęcia z wyprawy o tutaj . Mogę tylko nadmienić, że chłopcy troskliwie się nami zajmowali i nie stała się nam żadna krzywda;)

2. Po powrocie nadszedł czas ostatecznego wyboru przedmiotów..Oczywiście nie odbyło się to za jednym zamachem. Ale szczęśliwie zakończyło powodzeniem.

Muszę powiedzieć, że moj koordynator jest bardzo kreatywny. Z racji, że nie potrafi mówić po angielsku, zainstalował sobie translator turecko- angielski i to jest nasza droga komunikacji. On pisze na komputerze, translator tłumaczy na angielski, potem ja przystępuję do akcji, pisząc po angielsku, co następnie zostaje przetłumaczone na turecki itd itd..nie mogę powiedzieć, że nie jest wesoło :)

Co do listy przedmiotów nie mam zastrzeżeń bynajmniej:)

* Turkish Course online- niezapomniane doświadczenie!:D Wirtualna klasa dziesięcioosobowa, każdy z nas siedzi u siebie w domu przed komputerem ( z obowiązkowo włączoną kamerą;)) i uczestniczy w lekcji tureckiego prowadzonej przez turecką nauczycielkę, również siedzącą przed kamerą u siebie w biurze..osobiście uważam, że z takich lekcji online nie da się wynieść zbyt wiele..więc jak komuś zależy na nauce tureckiego, musi sam się przyłożyć;)

* Spanish- po długich walkach udało się wziąć lekcję hiszpańskiego. Najśmieszniejsze jest to, że jest ona prowadzona od początku do końca po turecku (po 1. zajęcia są organizowane dla tureckich studentów, a po 2. nauczycielka nie umie angielskiego) , a Marysia i ja jesteśmy jedynymi erasmusowiczkami :) Powoli łapię się na tym, że nie mogę przypomnieć sobie hiszpańskiego słówka, ale pamiętam jego turecki odpowiednik.

* Women in social and economic life- po raz drugi mam okazje uczestniczyć w zajeciach prowadzonych przez zagorzałą feministkę :) Kobietka nie za bardzo ogarnia angielski, ale to co nam przedstawia jest bardzo ciekawe. Głównie na zajęciach skupiamy się na sytuacji kobiet w Turcji. Wczoraj oglądaliśmy film o morderstwach honorowych, najczęściej mających miejsce na wschodzie Turcji..ale o tym później.

* Advanced english- niestety angielski jest przeciwieństwem swojej nazwy..ale jest jednym z najśmieszniejszych zajęć tutaj. Chodzę na nie z Marysią i po prostu każde zajęcia to jedna wielka komedia!:) Nauczycielka ma innowacyjne metody nauczania jak i wychowawcze (Kupisiewicz się chowa:P) Przykład: ostatnio dwa Turaski i Hiszpan spóźnili się na zajęcia. Musieli wyjść na środek klasy i dyskutować. Ale o czym? No to nasza mądra pani wymyśliła, że bedą dyskutować o sposobach podrywania dziewczyn. I te tuczki stały na środku klasy i rozmawiały ze sobą jak to najlepiej poderwać dziewczynę. Hiszpan niezwykle kreatywnie opowiadał o swoich sposobach, ale nasi tureccy chłopcy ( O DZIWO!) byli onieśmieleni. A na końcu nasza pani wypaliła: czy kiedykolwiek umawialiście się z dwoma dziewczynami tego samego wieczoru? Ich miny- bezcenne. Ja aż się popłakałam ze śmiechu, Mary też, ale musiałyśmy być ostrożne, bo ta kobieta jest nieobliczalna i w każdej chwili mogłyśmy znaleść się na środku klasy i opowiadać o skutecznych sposobach podrywu, off :D

*Tourism and culture in Turkey- przedmiot ciekawy, prowadzony przez niezwykle sympatycznego i przystojnego ( czemu Mary i Asia zaprzeczają:/) nauczyciela ;) Wczoraj miałam prezentację związaną z polskim i tureckim weselem. W grupach 6-osobowych (3 przedstawiciele nacji tureckiej) należy przygotować prezentację na wybrany temat. Zostaliśmy rzuceni na pierwszy ogień, bo była to pierwsza prezentacja, ale jestem zadowolona. I tym samym przedmiot mam już zaliczony, bo prezentacja jest finałowym egzaminem:) W międzyczasie trzeba było napisać esej o wybranym mieście w Turcji i to wszystko:)

* Media, culture and globalization- ten przedmiot kojarzy mnie się z niejakim profesorem M. z WSE;) Z racji tego, że nauczyciel, prowadzący zajęcia jest jego wizualnie młodszą kopią:) Odnoszę się szczególnie do loczków na głowie:)

* Basic photography- na razie teoria fotografii, praktyka niedługo. Wczoraj pisaliśmy test, a na końcowe zaliczenie projekt :)

To na tyle, jeśli chodzi o przedmioty:) Jak widać nie przemęczam się, ale używam póki mogę, bo wiem, że po powrocie do Polski zacznie się masakra, przez duże M.

3. Nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania, co na początku było ciężkie, bo jednak przywykłyśmy z Basią do mieszkania z Kutanem, ale po czasie wyszło na dobre!:) Mieszkamy z dwiema tureckimi dziewczynami Hande i Tuğçe ( czyt.Tucie) no i kotką o wdzięcznym imieniu Naber- co po turecku oznacza "jak się masz?" :D Dziewczyny są kochane i jak przystało na tureckie kobietki gotują dla nas pyszne obiadki:) Żyć nie umierać. My też staramy się czasem cos upichcić, ale z racji braku podstawowych składników kuchni polskiej, nie mamy zbyt dużego wyboru..Osobiście jestem zadowolona z obrotu sytuacji i tego, że mieszkamy gdzie mieszkamy. Nie zamieniłabym naszego przytulnego mieszkanka na żadne inne:)

4. Ostatnio znów zawitałyśmy do Istanbułu..Ehhh, zakochałam się w tym mieście! Sama się sobie dziwię.. Ja, która nie lubiłam zatłoczonego Poznania, tak polubiłam Stambuł..Kurcze, ale coś w tym jest..Magię tego miejsca wyczuwa się wszędzie, zatłoczone ulice, RÓŻNI ludzie idący w różnych kierunkach, pędzące ( i trąbiące) samochody, na które zdecydowanie trzeba uważać, sprzedawcy nawołujący z każdego sklepu czy restauracji, prześliczne wystawy ( nie tylko z ubraniami;)) Bosfor, obecność meczetów, fakt, że w każdej chwili można znaleść się po azjatyckiej części Stambułu, wszędobylskie psy i koty; to i jeszcze więcej tworzy specyficzną atmosferę tego miejsca i wierzcie mi, że nie chce się stamtąd wyjezdżać! Oczywiście na dłuższą metę, mieszkanie w takiej metropolii ( oficjalnie ok. 12 mln ludzi, nieoficjalnie ich liczba może dochodzić do 14 mln) może być męczące, ale z perspektywy turysty i gościa, wszystko co można tam zobaczyć i doświadczyć jest zachwycające..

Ahaaa, odchodzę od tematu, a chciałam napisać, że powodem naszej drugiej (i bynajmniej nie ostatniej) wizyty była impreza, zorganizowana na stacji kolejowej (ciekawe doświadczenie- nie powiem) dla Erasmusów z całej Turcji:) Hmm, impreza była w miarę udana, ale jak dla mnie to było tam za dużo tureckiego testosteronu ulatniającego się z każdego miejsca. Dlatego razem z Mike'iem (Kanadyjczykiem poznanym w hostelu) wyszliśmy wcześniej i uadliśmy się do pobliskiego MC Donalda na MC Turco, heh być w Stambulei żywić się w Mc Donaldzie:D Ale to dlatego, że wszystko inne było zamknięte;)

Następny dzień spedziłyśmy na zwiedzaniu. Z racji tego, że w hostelu znajdował się drugi Kanadyjczyk- Grant, mówiący po turecku, zwerbowaliśmy go do naszej wyprawy;) Przy okazji przebywania z ludźmi, dla których język angielski jest językiem narodowym można nieźle podciągnąć się w wymowie. Chcąc nie chcąc trzeba zrozumieć ich perfekcyjna i dobrze akcentowaną paplaninę, a że słówka mimowolnie wchodzą do głowy..- to jest to!:) Zamieszczam LINK , pod którym jest parę zdjęć z naszymi mężczyznami, niestety nie ma ich za wiele, ale jest zatłoczona ulica o której pisałam. Wystarczy jedno spuszczenie z oka towarzyszy wycieczki, a już jest się zagubionym w tłumie:)

Jeśli chodzi o Granta, to mieszka na wschodzi Turcji, w mieście Van już od dwóch lat, gdzie pracuje jako nauczyciel angielskiego. I tak przy okazji rozmów rzucił, że możemy go odwiedzić.

Ja jestem zawsze chętna, tym bardziej,że od początku przyjazdu tutaj chciałam zwiedzić wschodnią Turcje. A więc podchwyciłam jego propozycję i zaraz po powrocie do Eskişehir zaczęłam robić plany,które doprowadziłam do skutku:) Kasia, Asia i ja lecimy ( tak tak lecimy samolotem, bo podróż autobusem trwa około 18 godzin) z Ankary, prosto do Van. Data rozpoczęcia naszej wycieczki to 27 listopada. Od 26 listopada w Turcji rozpoczyna się Kurban Bayram, czyli Święto Ofiarowania. To Święto jest oddaniem hołdu Allahowi, który w zamian za zabicie Izaaka, nakazał Abrahamowi zabić baranka. Bardzo się cieszę, że będę w Van akurat w tym okresie, bo to niebywała okazja, aby zobaczyć jak ludzie na wschodzie obchodzą Kurban.

Tak więc mamy wolne do 1 grudnia, choć niektórzy nauczyciele sugerują, że możemy sobie przedłużyć wakacje- przynajmniej są szczerzy i prawie otwarcie mówią, że ich też nie będzie:P Na razie plan naszej wycieczki nie został jeszcze sprecyzowany, wszystko w rękach Granta:)

A jeśli chodzi o Van to słynie przede wszystkim ze śniadań ( slynnych na całą Turcję- we will see;)), jeziora no i kotów. Mruczki mają białą sierść, błony między pazurkami- co umożliwia im pływanie w wodzie ( co ciekawe lubią to robić i nie boją się deszczu:)) i są dwukolorowookie:)

Właśnie spojrzałam na zegarek i tworzę już ponad godzinę!A jeszcze tyle do napisania!:o

Teraz czas na kawkę i doktora House'a! W następnej notce musze napisać coś o spostrzeżeniach dotyczących Turcji i jej przedstawicieli, a trochę ich jest, no i o filmie dotyczącym honorowych morderstw..

Buziaki dla moich babć kochanych!!!!!!!! :*:*:*

ps. Więcej zdjęć dla tych co mają dużo czasu i jeszcze się nie zanudzili moją pisaniną;) :

Wakacje :)

2009-09-19T13:43:00.012+03:00

Dziś o 22 z groszami ruszamy z Basią na wakacje, zorganizowane przez chłopaków:) Aha, zapomniałam o Wandzie, wybrance Kutana, która też z nami jedzie:P

Najpierw uderzamy do Izmiru, gdzie będziemy mieszkać u rodziny Kutana, insallah, a potem do Kusadasi. Tam będziemy mieszkać u mamy Emre, hehe nie ma to jak się dobrze zakręcić. Mega plusem jest to, że będziemy nad samym Morzem Egejskim, więc jak pogoda dopisze, będą to wakacje pełną parą:D

Swoją drogą nasi chłopcy, jak to chłopcy to mega syfiarze. Dziś musiałam odgruzować kuchnię, bo mało brakowało, a pilibyśmy herbatę w głębokich talerzach, allah allah;) Nie mówiąc o tym, że naczynia gromadziły się od dwóch dni, bo wyłączyli nam wodę, a Kutanowi nie chciało się iść jej podłączyć wczoraj huhu:)

Ogolnie jutro zaczyna sıe Seker Bayram (dosłownie słodkie święto), wıec Kutan zaznaczyl mı ı Bası, że musimy pocałować ich w rękę i dotknąć nią czoła, aby dostać słodycze:)

To na razie tyle, bo muszę iść się spakować, do usłyszenia z Izmiru:)

A ponizej zdjecia naszych chlopcow;) i Campusu. Emre abı to ten w dlugıch wlosach, a Kutan kardes w okularach. Buzıakı ;*

niezapomniane chwıle

2009-09-16T16:27:00.003+03:00

Kurcze, tyle się tu dzieję, że nie jestem w stanie pozbierać myśli. A to dopiero niecały tydzień.

Zacznijmy od mojego jednodniowego Ramadanu:) A więc udało się, wytrzymałam cały dzień bez wody i jedzenia. Kurcze, odczułam niesamowitą satysfakcję, nie ma co!:)
Około godziny 19 zaczęliśmy z Lahiką przygotowywać stół do Iftaru:) Oczywiście na dworze, aby tradycji stało się zadość. Rashit gotował corbe ( zupę) grzybowa, a Bayram abi pyszną potrawę, której nazwy nie znam, ale po dniu głodówki smakowała wyśmienicie:) Najsłodsze było to, gdy usłyszeliśmy azan, czyli wezwanie do modlitwy, a jednocześnie znak, że można zasiąść do posiłku. Akurat szłam do kuchni po sztućce, patrzę, a tu Bayram abi biegnie z butelką wody, odkręca ją i cały uradowanymi mówi, że już mogę się napić:)

Mimo, że nie znam tureckiego, to fakt, że mogłam usiąść z nimi wszystkimi i zjeść Iftar był niepowtarzalny. Siedzieliśmy w 5, rozmawialiśmy, śmialiśmy, jak jedna rodzina:) Wszyscy mi gratulowali, a Turcy, którzy przechodzili i znali Bayrama, pytali się czy wytrzymałam:P Oczywiście, że wytrzymałam:D I jestem z siebie dumna:)

Mój turecki z każdym dniem się poprawia. W pierwszy dzień Ali abi stwierdził, że mówię z ruskim akcentem, ale wczoraj on i inne Turaski stwierdzili, że mówię coraz lepiej i za miesiąc będę już mówić jak Turczynka;) Ale faktem jest, że umiem wychwycić coraz więcej, kiedy ktoś mówi po turecku, aż sama w to nie wierzę!

Ogólnie, to jestem juz w Eskisehir, ale o tym za chwilę.

W ostatnią noc pobytu, czyli z niedzieli na poniedziałek, Ali abi zrobił nam niesamowitą niespodziankę Zabrał nas wszystkie na taras widokowy z widokiem na panoramę Istanbułu nocą. Tego po prostu nie da się opisać. Pojechaliśmy na azjatycką stronę, jego pięcioosobowym samochodem w SIEDEM osób, Basia i ja z przodu-obok kierowcy (!!!), Mary, Kasia, Asia i Rashit z tyłu. Pomijam fakt, że mijaliśmy policję, która nawet nas nie zatrzymała, czasem po prostu nie wierzę w to co się tu dzieje:D
Ale do rzeczy.Kurcze, siedzieliśmy wszyscy razem przy stole, paliliśmy shishę, piliśmy turecką herbatkę i słuchaliśmy tureckiej muzyki. Oczywiście wpatrzeni w przepiękny widok. Nigdy nie sądziłam, że spędzę tak cudowny wieczór. Fakt, że obsługa patrzyła na nas jak na panie do towarzystwa można pominąć;)

Niebywałe jest to, że Ali nie musiał tego robić. Nie dość, że zabrał nas swoim samochodem, to zapłacił za wszystko. Przez te 5 dni, bardzo przywiązaliśmy się do siebie, nawet sama Lahika zauważyła, że on nie może przeżyć tego, że wyjeżdżamy. Z Basią dostałyśmy nawet propozycję pracy na wakacje nie mówiąc o tym, że jak powiedziałam, że nie chcemy wyjeżdżać, to Ali powiedział, że obniży nam cenę i za dobę będziemy płacić tylko 5 euro. Niesamowity człowiek, w naszą ostatnią noc miało go nie być w pracy, bo obiecał swojej córeczce, że spędzi z nią czas i rano zawiezie na rozpoczęcie szkoły (jego córeczka nie mieszka z nim) Ale zaraz jak zasnęła, to przyjechał żeby z nami spędzić czas. Kochany facet, bez którego ten hostel nie miałby swojego uroku. Kurcze, tego nie da się opisać. jego trzeba po prostu poznać:) Mam teraz tyle myśli naraz i wiem, że piszę chaotycznie za co przepraszam, ale jakoś mi smutno, że nie jestem już w Istanbule.

W dzień naszego wyjazdu Ali Abi zamówił nam taksówkę na otogar, czyli dworzec autobusowy. Bałyśmy się o swoje życie, bo ci kierowcy jeżdżą jak popieprzeni. Nie używają kierunkowskazów, przejeżdżają na czerwonym świetle, nie mówiąc o tym, że kiedy jest zakręt i spory łuk oni po prostu w najmniej spodziewanym momencie zmieniają pas, zamiast trzymać się swojego, masakra. Oczywiście trąbią na siebie bez przerwy, allah allah. Na dodatek nasz kierowca odebrał telefon, dyskutował zawzięcie, a potem usłyszałyśmy głośne "allah allah" - co znaczyło, że się nieźle wkurzył, więc potem już w ogóle dodał gazu i nie patrzył jak jedzie:D Mary mówi, że bała się o swoje życie w samolocie, ale chyba jednak straci je jeżdżąc z Turkami;)

Ogólnie otogar był dla nas traumatycznym przeżyciem. Nie wspominając, że jest tam około 300 stanowisk z autobusami... Ledwo wysiadłyśmy z taksówki, chyba z 10 Turków zaczęło skakać koło jak koguty. Każdy chciał abyśmy jechały z jego firmy. W pewnym momencie jeden podszedł wziął mi walizkę i z nią idzie, na szczęście miałam kartkę od Alie'ego z jakiego stanowiska mamy jechać i kiedy mu pokazałam przestał być pomocny i ją zostawił :D Gdyby nie ta kartka, Turki rozerwały by nas na strzępy. Byłyśmy tak ogłupione tymi ich krzykami, ciągnięciem nas w różne strony, że gdyby kazali nam skoczyć z mostu nad Bosforem na główkę, zrobiłybyśmy to:D Jednym słowem masakra. Następnym razem zakładamy chusty i okulary i chyba nie bedzie tak źle, insallah.

Do Eskisehir jechałyśmy prawie 6 godzin. Kurde, jaki to był dla nas szok, kiedy wysiadłyśmy z tego autobusu. Ja, która nie lubię tłumów i dużych miast zaczęłam tęsknić za Istanbułem. Choć plusem jest, że od przyjazdu jeszcze nikt nas nie zaczepił swoim cmokaniem albo "yezzz plizzz", haha cały czas nie mogę z tego ich akcentu, jak to mówią:D
Wracając do tematu, poszłyśmy z Basią do biura dla Ersmusów, a tam Emre nam mówi, że:
1. Nie ma miejsc w akademiku.
2. Basi kanka (osoba, która miała się nią zająć odwołała wszystko)
3. Moja i Marysi kanka nie odbiera.
I jeszcze na koniec dodał: muszę stwierdzić, że jesteście najbardziej pechowymi Erasmusami jacy tu przyjechali, tyaaa, pocieszył nas nie ma co.

Więc wspólnie z dziewczynami zdecydowałyśmy, że Asia i Kasia wezmą Mary do swojego mieszkania, amy poczekamy na propozycje od Emre. No i się doczekałyśmy;) Dał nam klucze do mieszkania swojego przyjaciela,którego nie było w domu, zawiózł nas, wytłumaczył co i jak i pojechał. Nie ma to jak zaufanie do ludzi, których się nie zna;) Ogólnie miałyśmy spedzić w mieszkaniu tylko jedną noc.

Następnego dnia, czyli wczoraj, stwierdziłyśmy, że trzeba coś z tym zrobić i poszłyśmy do Emre, do biura. Po chwili przyszedł Kutan ( właściciel naszego mieszkania:)). Btw od razu jak sie przedstawił to zaznaczył: wiem, wiem moje imię jest śmieszne dla Polaków, śmiejcie się śmiejcie:D No i kiedy nas poznał, to stwierdził, że możemy zostać u niego tydzień jak chcemy, dopóki Emre nam czegoś nie znajdzie. Ogólnie Kutan (:D) zajmuje się erasmusami, więc bardzo nam pomógł. Chodził z nami, załatwiał prawie trzy godziny;) Nie wspominając o tym, że uwielbia Polskę i polską wódkę;) Musimy się pilnować przy nim i przy Emre, bo znają polski trochę i wychwytują słowa:D Śmiesznie było jak wczoraj w czwórkę siedzieliśmy przy kolacji i mieszaliśmy języki, oni po polsku, my z Basią po turecku, jeszcze na dodatek angielski i włoski:D

Po kolacji mieliśmy jechać na imprezę do mieszkania w którym dziewczyny mieszkają, razem z Francuzką, Bułgarką, Turkiem i nie wiem kim tam jeszcze, w kazdym razie z dużą ilością osób;) Impreza miała rozpocząć się o 21, ale ja już z góry się nastwaiłam, że na bank nie dotrzemy na tą godzinę;) Podstawowa maksyma turecka, z której cały czas się śmieję z chłopakami to: yavas, yavas, czyli spokojnie, spokojnie.

U dziewczyn, w mieszkaniu było bardzo sympatycznie, siedzieliśmy wszyscy na tarasie popijając piwko i inne trunki. Po raz kolejny usłyszałam komplement co do mojego tureckiego:) Turki, które tam były stwierdziły, że mówię bardzo dobrze;) Oczywiście nie wyobrażajcie sobie Bóg wie czego, bo nie prowadzę długich konwersacji. Znam po prostu podstawy gramatyki, słówka i staram się kombinować jakieś sensowne zdania. Wiem, że przeżywam jak mrówka okres, ale to jest niesamowite, że przebywając w towarzystwie, gdzie słyszy się ciągle język turecki, automatycznie się go chłonie.

Dzıs znow bylysmy na uczelnı. Kurcze, wszystko tam jest yavas yavas, ale trzeba sıe przyzwyczajac,no coz:)

To tyle z nowınek, aha Emre ı Kutan chca nas zabrac na wakacje do Izmıru ı Kusadası, mam nadzıeje, ze wycıeczka wypalı:) A zaraz ıdzımy do domu, bo wczoraj na ımprezıe klucze nam zagınely ı jestesmy zalezne od Kutana. Oczywıscıe on ze swoım tureckım podejscıem, zamıast przejac sıe tym, ze nıe ma kluczy stwıerdzıl: hmm w takım razıe jak jacys tureccy chlopcy nas odwıedza dzıs to Karolına sıe nımı zajmuje, allah allah;P

Ps. Gratulacje dla mojej siostry kochanej, że dostała pracę;)

No i wıadomosc dla mojej mamunı przede wszystkım: schudlam:D hehe :*

Pożegnań nadszedł czas.

2009-09-13T12:34:00.011+03:00

Kurcze, czas tutaj biegnie tak szybko, że nie nadążam. Dziś kończy się nasza przygoda ze Stambułem. Szczerze mówiąc, aby zobaczyć wszystko, co interesujące w tym mieście 2 tygodnie nie są wystarczające. Jutro z rana ruszamy w stronę Eskisehir, huhu ciekawe co nas tam czeka:)

A tak z nowinek:

1. Wczoraj zaczęłam jeden dzień Ramadanu. Przed wschodem słońca czyli około 4:30 zjadłam sahur (śniadanie- ostatni posiłek dnia, aż do zachodu słońca) razem z Alim i jego przyjacielem Rashitem. Co zabawne, na śniadanie jadłam chałwę z chlebem, po to by mieć energię na cały dzień. Oczywiście zapijając turecką herbatką. Było pyszne:D

Teraz siedzę i pić mi się chce;) Razem ze wszystkimi, którzy poszczą, do zachodu słońca muszę wytrzymać bez: jedzenia, picia (nawet kropli wody), papierosów, alkoholu, seksu i nieczystych myśli;) I oczywiście, że wytrzymam. Ali mnie wspiera:D Dziś Bayram (wujek Ali'ego) położył przede mną talerz ze śniadaniem, a kiedy powiedziałam, że poszczę Ali od razu go zabrał:P Ogólnie jest śmiesznie, bo cały czas chodzimy z Lahiką i Rashitem i odliczamy godziny do Iftaru, wspierając się nawzajem;)

Ja, jako chrześcijanka jestem atrakcją i pracownicy, znajomi Ali'ego, a nawet goście podchodzą do mnie i pytają : are you fasting??!!:o hehe

2. Zaczynam rozumieć turecki:D Wczoraj grałam w turecką grę zwaną tavla:

z kolegą siedzącym obok mnie ( to właśnie z nim dziś poszczę i z Lahiką, która też tu pracuje), który nie zna ani jednego słowa po angielsku no i jakoś się dogadaliśmy. W ogóle Ali zdecydował, ze będzie do mnie gadał więcej po turecku więc jest śmiesznie:D

OMG!! Właśnie Bayram przyniósł manti- coś na wzór naszych uszek do barszczu, z mięsem w środku oraz polane sosem z jogurtu naturalnego i masłem z chilli. Do tego posypane ostrą przyprawą:o Właśnie Ali z parą ze Słowenii wcinają, aż miło, ale nie dam się!

Wczoraj Ali zorganizował wspólną kolację dla wszystkich gości. Rozłożył stoły na ulicy (!!!):D i wszyscy zasiedliśmy do wspólnego wcinania manti:) Niepowtarzalny klimat!

Oprócz tego, stworzyłam nową stronę graficzną ogłoszenia na ścianie, z czego jestem dumna:) Ali Abi śmieje się, że z powodu tych kwiatków i różowego koloru, sami geje będą odwiedzać hostel:D

Wszystko na dzisiaj, bo Ali już mi buczy, że od 3 godzin siedzę na internecie i jestem uzależniona.

Ps. Co do warunków pogodowych to naprawdę wszystko jest ok! Nie ma w pobliżu nas żadnego tornada ani powodzi, więc nie martwcie się!

Całuję moje babunie kochane!!

Z serca Istanbułu

2009-09-10T20:43:00.006+03:00

1. Dotarłyśmy bezpiecznie, mimo paniki związanej z powodzią w CAŁYM Istanbule ( kolejny dowód, że telewizja kłamie!). Choć w pewnym momencie po telefonach i smsach od znajomych i rodzinki, napisałam sms do właściciela hostelu, Ali'ego, że nie przyjeżdżamy. A on starał się nas nakłonić wszelkimi sposobami. Miałam nawet dzwonić do hostelu i rozmawiać z gośćmi, na temat warunków pogodowych:D W końcu po solidnej burzy mózgów doszłyśmy do wniosku, że ryzykujemy i jedziemy do hostelu. Noc na lotnisku i poranek z kompletnym brakiem pomysłów gdzie ruszać dalej, raczej nam się nie uśmiechała. A co najśmieszniejsze, wysiadamy na lotnisku, tam turek z kartką z moim imieniem i nazwiskiem: CAROLINE ANIELA :D Myślałam, że padnę :D

2. Hostel..hmm...hostel jak hostel: sympatyczna obsługa, śniadanka na dworze, bezprzewodowy internet, położenie w samym centrum- wszędzie mamy żabi skok..ale..zawsze musi być jedną ale..nasz pokój jest tak maleńki (żeby nie napisać malusieńki) że jeśli trzy osoby chcą poszukać (nie rozpakować!) czegoś w walizkach, dwie muszą wyjść. Po prostu masakra, ale mnie to raczej śmieszy niż wkurza;) Dobrze, że są piętrowe łóżka :D Ja śpię na górze...W ogóle po przyjeździe położyłyśmy się do łóżek i nagle muezzin rozpoczął wezwanie do modlitwy..Kurcze, aż trudno to opisać, ale od razu poczułam, że jestem w innym świecie:)

3. Wczoraj byłyśmy w Niebieskim Meczecie. Kurcze, sam widok z zewnątrz zapiera dech w piersiach. Strzeliste minarety i te błękitne kopuły..No i ludzie, idący na modlitwę..To wszystko jest tak niepowtarzalne, że nie mogłyśmy oczu oderwać..

4. Tak jak było powiedziane, tureccy mężczyźni zaczepiają nagminnie. Wczoraj stałyśmy przy Bosforze, szukając informacji w przewodniku. Obok przejeżdżał starszy Turek na rowerze, oczywiście zatrzymał się, zapytał czy potrzebujemy pomocy, wytłumaczył drogę, a na końcu wcisnął wizytówkę z nazwą własnej restauracji oraz z propozycją, że przyjedzie po nas i nas tam zawiezie. W Polsce to by było nie do pomyślenia. Oprócz tego mamy już propozycję pójścia do kolejnej restauracji, kolejnego Turka, którego poznałyśmy w meczecie. Oczywiście jako jego "friends" mamy zniżki w restauracji jego wujka. Było jeszcze kilka takich propozycji, ale już mi się nawet myśleć nie chcę. W ogóle ( tu mina dumna) staram się używać mojego suuuuper kulwaego tureckiego i w miarę mi idzie:D Jak te Turki to słyszą, to aż za nami biegną :D No CYRK :D

W ogóle, wczoraj siedzimy przed hostelem, a obok NA ULICY (!!!) pracownik hostelu ze znajomymi i z Alim rozłożyli sobie krzesła, stolik i jedzą kolację :D Aż musiałyśmy zrobić zdjęcie haha. Właśnie Mary stwierdziła, że oni mają tutaj tyle absurdów momentami, że aż ciężko w to uwierzyć:) Ale fakt, że to co dla jednych jest absurdem, dla innych jest kompletnie normalne. Cóż, trzeba się przyzwyczajać ;)

5. Wczoraj byłyśmy na imprezie integracyjnej z wszystkimi ludźmi, którzy wynajmują pokoje w naszym hostelu. Ali zamówił taksówki i pojechał z nami. Oprócz nas pojechała z nami grupa Niemców i chlopaki: z Kuby i Francji. To co się tam działo jest nie do opisania:) Po 1 jechaliśmy w 6 osób w taksówce + kierowca:D Marysia z Asią z przodu na jednym siedzeniu(!!!) Ali, Kasia, ja i Basia (na kolanach Kasi) z tyłu. Nie mogłyśmy w to uwierzyć:o I dziewczyny musiały zrobić zdjęcie. Kolejny absurd turecki odhaczony:D

Ali zabrał nas na imprezę do zaprzyjaźnionego lokalu, w samym. Najsłodzsze w tym wszystkim było to, że pilnował każdej z nas jak ojciec. Sam stwierdził, że nie ufa tureckim facetom (mimo, że sam jest Turkiem;)) i musi nas pilnować. Więc jeśli jakiś chłopak zbliżał się do nas, Ali czuwał.

W ogóle, to co on tam wyczyniał...Nie dość, że bawił się najdłużej (podczas gdy my padałyśmy ze zmęczenia przy stoliku, on jeszcze wymiatał na parkiecie:P), to barman dał mu darmową butelkę Sex on the beach i wszyscy popijaliśmy na parkiecie. Jak dla mnie było bosko! No i muzyka...trochę tureckiej, trochę klubowej, trochę latino;) Bomba...A teraz najlepsze...wróciliśmy wszyscy taksówką po 3 nad ranem, wymęczone totalnie, a Ali: to co usiądziemy gdzieś, pogadamy? Chłopaki przystali na ten pomysł, zresztą my też:) Więc co zrobił Ali? Przyniósł stół, krzesła i usiedliśmy wszyscy na CHODNIKU (:D). Potem stwierdził, że musimy się napić, więc przyniósł czerwone wino, na koszt firmy:D Siedzieliśmy do 5 opowiadając kawały. Opowiedziałyśmy im polski suchar: Wchodzi dziad do windy, a tam schody:D Nie muszę mówić, że tylko my się śmiałyśmy:D haha

6. No i ostatnia rzecz, która TOTALNIE, KOMPLETNIE i DOSZCZĘTNIE wyprowadziła mnie z równowagi, to fakt, że oszukują na turystach! Kurde, myślałam, że z tej wściekłości żyłka mi pęknie:/ Poszłyśmy do restauracji zjeść kolację. Wybrałyśmy przytulny lokalik, oczywiście właściciel tak milutki, że aż miło. No to zamawiamy. Ja z Mary wzięłyśmy kebaba w cieście, takim z którego robią pide na pół (6ytl), Asia z Kasią to samo (6 ytl), Basia wzięła Adana kebab (6ytl). Stwierdziłyśmy, że spróbujemy baklavy. 4 kawałki- 4ytl. A, że nas 5 było, więc mówimy, że chcemy 5 kawałków(czyli po 1 ytl na osobę) Właściciel oczywiście "tamam, tamam". Oprócz tego na stolikach stała woda. Fakt 1: dostałyśmy, każda po dwa, mega kawałki baklavy- mimo, że chciałyśmy 1! Więc już dodatkowe 4 ytl:/ Po zjedzeniu, przychodzi do płacenia...Uśmiechnięty właściciel wręcza nam piękny rachuneczek. Otwieram, a tam 45 ytl (!!!). Po prostu, myślałam, że wyjdę z siebie i stanę obok. Właściciel zaczął nam tłumaczyć pokrętnie za co to wszystko i oczywiście z racji, że jesteśmy turystkami doliczył sobie 5 ytl napiwku za obsługę (choć powinien o tym wspomnieć wcześniej, bo nigdzie nie było nadmienione, że opłata za obsługę jest wliczona). Poza tym na KAŻDYM stole (przy którym siedzieli przedstawiciele nacji tureckiej) zostało podane pide ( ciasto, na wzór naszego ciasta na pizzę) w koszyczkach ( z tego co wiem, przed posiłkiem każdy dostaje coś takiego za darmo), ale oczywiście na czyim stole nie znalazło się pide? Nawet nie muszę tego pisać. Wyszłyśmy stamtąd kompletnie wkurzone, bo ewidentnie dałyśmy się oszukać. Ale przynajmniej mamy nauczkę na przyszłość, no cóż...

Właśnie skończyłyśmy śniadanko, niedługo ruszamy na wycieczkę statkiem przez Bosfor:)

Aha, dziś z Barbarą postanowiłyśmy zrobić mini Ramadan, trochę nagięłyśmy zasady, ale od czegoś trzeba zacząć;)

Buziakiaki dla wszystkich!!! :* I trzymajcie kciuki, żebyśmy nie dały się tureckim oszustom;)

Ps. Tego posta, zaczęłam tworzyć wczoraj po 19, a opublikowałam dopiero dziś;) Jakby ktoś miał wątpliwości, co do godziny pod nim:)

Türkiyeye hoşgeldiniz ^^

2009-09-07T23:12:00.003+03:00

Oj dawno mnie tu nie było, a to dlatego, że bezpiecznie wróciłam z Hiszpanii i ogarniałam wszystkie sprawy, które zastałam w Polsce :)

Tak w skrócie napiszę, że już w środę o godzinie 22:40 pm mój samolot podbije się w górę i pofrunie prosto ( i szczęśliwie) na istanbulskie lotnisko. Stamtąd odbierze nas właściciel naszego hostelu. I zawiezie prosto do celu czyli centrum Istanbulu, a dokładniej dzielnicy Sultanahmet:)

A następnego dnia zwiedzanie, zwiedzanie, zwiedzanie!! W Istanbule zostaniemy parę dni, które chcemy spożytkować jak najowocniej. Nie ustaliłyśmy jeszcze dokładnego planu działania, ale na pewno nie zmarnujemy żadnej minuty!

Nie mogę się już doczekać smaku ayranu (słony, rozwodniony jogurt naturalny) i baklavy (turecka słodkość) hihi. Nie mówiąc już o pięknych meczetach, śpiewach muezzina i mieszance ludzi z każdego krańca świata ahhh!

A teraz lecę, bo siostra moja Paja chce "skorzystać z kompa" ;)

in the end

2009-07-28T17:27:00.000+03:00

Malymi krokami zbliza sie koniec naszej przygody z Hiszpania:( Zostalo jeszcze 8 dni i witaj Polsko. Troche mi smutno, bo mam wrazenie, ze nie wykorzystalam maksymalnie czasu, ktory tu mam, ale przez te pare dni postaram sie to nadrobic.

Przepraszam wszystkich (szczegolnie jedna osobe albo i dwie szczegolnie zaniepokojone i wypisujace do mnie maile:P:P), ze nic nie pisze, ale troche sie u mnie pozmienialo.

Od paru dni pracuje za barem w Tropicsie. Z racji tego, ze rozpoczal sie wloski sezon, Gaston (managaer propagandy) potrzebuje Wlochow na propie, wiec wsadzil mnie za bar, bo niby wloskiego nie umiem, z czym sie nie zgadzam, bo z Wlochami swietnie dogaduje sie po wlosku:P Pare dni temu szlam ulica i zobaczylam sliczna sukienke w sklepie, wiec pytam „cuanto cuesta?” a sprzedawca „oooi taliana”. A ja zaczelam sie smiac i mowie, ze polaca, polaca:P Od jakiegos czasu wszyscy mysla, ze jestem Holenderka albo Niemka, ale wole ta pierwsza opcje, zdecydowanie. Co do Holendrow, oni nie lubia Niemcow i vice versa. Wiec codziennie na ulicach i po imprezach grupki Holendrow spiewaja piosenke, ktora na polski mozna przetlumaczyc: wszyscy Niemcy to geje, nie moglam sie powstrzymac i nagralam na kamere:P. Z kolei Niemcy w odwecie spiewaja ta sama piosenke, tylko o Holendrach:P My z dziewczynami zawsze solidaryzujemy sie z Holendrami i razem spiewamy, czujac sie jak Holenderki:D

Wracajac do pracy, to na szczescie pracuja ze mna dwie Polki, które pomagaja mi jak tylko moga, bo to w koncu moj pierwszy raz. Ale co tam, manager jest uroczy (o wiele lepszy niż moj były manager od propagandy), klienci tez ( wczoraj wylalam jednemu drinka, bo tak sie spieszylam, ale usmiechnal sie i grzecznie czekal, az zrobie nastepnego:P) Naprawde jest ok, tylko te wydluzone godziny pracy sa denerwujace. W piatki i soboty pracuje od 21-6, a w reszte dni do 5 rano. Wiec z imprezami koniec:/ Wracam z pracy, spie do poznych godzin popoludnowych, a potem znow praca. Musze się sprezyc i wstawac wczesniej, bo szkoda dnia;)

Codziennie po pracy mamy male meetingi, ktore sa podsumowaniem dnia. Pomijam fakt, ze sa po hiszpansku wiec nie wszystko jestem w stanie ogarnac, ale co najważniejsze zawsze na koncu słyszymy „chicos, muy bien” :):)

Ogolnie ostatnio wrocilam z pracy po 6, patrze a w naszym mieszkaniu after party, Mary zaprosila naszych bylych sasiadow z pierwszego mieszkania:) Posiedzielismy, pogadalismy;) a potem po 7 rano wpadlam na genialny pomysl, zeby nie klasc się spac tylko isc pobiegac nad morze. Ulka (z ktora mieszkam) podchwycila pomysl, wiec wskoczylysmy w dresy i siup na plaze.

Było cudnie, bo akurat slonce wschodzilo i zalapalysmy sie nawet na swieto hiszpanskie. Rewelacji nie bylo, ale zawsze cos hihi. Potem poszlysmy poplywac no i zjadlysmy hiszpanskie sniadanie na plazy, czyli croissant i kawka z mlekiem, mniammmm:) Pomijam fakt, ze polozylam sie dopiero o 15, spalam 3 godziny i nastepnie praca do 6 rana, ale dalam rade;)

Ogolnie tutaj tryb zycia jest kompletnie poprzestawiany. Miasto budzi się o około 1 w nocy:) A zasypia o 6-7. Na plazy mozna znalezc zblakanych, pijanych turystow spiacych na piasku, no i ludzi ktorzy przespali cala noc i moga sobie pozwolic na poranne opalanie:D

W tym tygodniu, mam w planach wziac day off i ruszyc z polska grupa na zwiedzanie Barcelony. Mam nadzieje, ze uda sie to jakos zalatwic, bo byc w Hiszpanii i nie zwiedzic Barcelony to juz wstyd.

Aha w tym miejscu caluje goraco moje babunie kochane:* Nie martwcie sie o mnie, bo naprawde wszystko jest w jak najlepszym porzadku. Odzywiam sie dobrze ( ta informacja szczegolnie dla babci Julki:P), zachowuje sie grzecznie i wstydu rodzinie nie przynosze:)

Co do zycia tutaj, to jest znacznie drozsze niz w Polsce, ale fakt, ze zarobki sa wieksze. Jednak na poczatku za chiny ludowe nie moglam sie przestawic. Jak mialam placic 2 euro ( czyli na polskie okolo 9 zlotych) za KAWALEK pizzy to bylam chora. Zwlaszcza, ze jestem troche zlotowa, o czym niektorzy mi stale przypominaja;P Teraz staram sie juz tego nie przeliczac, ale i tak ceny czasem mnie szokuja.

Wpadlismy na dobry pomysl z moimi wspollokatorami (mieszkam z Ulka, Damianem, Natalia, Michalem, Matylda i Mary) i zrobilismy pule obiadowa. Codziennie gotujemy cos pysznego i do tego wykwintnego;P Motywem przewodnim sa kabaczki, ktore tutaj sa przeeeeepyszne. Damian z Michalem smieja sie ze mnie, bo ja zawsze na maksa staram sie oszczedzac i zrobilam ostatnio obiad za 6 euro (co jest mega sukcesem) i do tego byl pyszny. Wiec od tego czasu caly czas jestem oddelegowywana do robienia obiadow. Mamus mozesz byc ze mnie dumna;P

Wczoraj zrobilysmy wyprawe do Barcelony, na shopping:) Pobudka wczesnie rano (zwazajac na to, ze wrocilam z pracy po 6, a pobudka byla po 7...czyli godzina snu:/) Nie obkupilam sie za bardzo, ale za to na dworcu znalazlam 20 euro wiec praktycznie wszystko sie zwrocilo:D

Ogolnie nie wiem jak jestem w stanie tutaj funkcjonowac. Wczoraj wrocilam z pracy po 5, patrze dzwonia moje dziewczyny, ze siedza na plazy z ekipa i mam przyjsc. Tak tez zrobilam:) Nastepnie stwierdzilysmy z Marta (pracuje ze mna w Tropicsie) i Cezarem ( swiezo poznanym Wlochem:P), ze nie oplaca nam sie isc spac, wiec poszlismy na sniadanie ( croissant i kawka mniam). Dalismy sobie 20 minut na ogarniecie i poszlismy na plaze. Pogoda przepiekna wiec korzystalismy na maksa. Zasnelam na godzinke i jestem jak swiezo narodzona, co w Polsce by nie przeszlo za nic. Dziwie sie, ze nie pijac kawy daje rade, ale coz w koncu malo dni zostalo:(

W tym miejscu pragne zakonczyc moje wywody, bo siedze przy hiszpanskim ratuszu z laptopem Damiana i bateria zaraz mi padnie:/

Buziaki dla wszystkich:* Aha przesylam troche hiszpanskiego slonca, bo slyszalam, ze w Polsce marnie z pogoda...

ps. mialam wsadzic zdjecia, ale ten internet jest powolny, juz i tak jeden znajomy, pracujacy na propagandzie dla klubu erotycznego, o wdziecznej nazwie DIANA( haha:D skopare la bella figa:D), przechodzil i mnie oskarzyl o kradziez internetu:P Wedlug jego obliczen musze zaplacic 1 euro;)

arbuzowo:)

2009-07-01T17:08:00.009+03:00

Kilka fotek:)

2009-06-29T17:55:00.013+03:00

Znow wyladowalam na internecie. W koncu ile mozna lezec na plazy, na cieplym piasku i upajac sie blekitem nieba i morza:P

Najfajniejsze laski w Lloret de mar :P

Polowa naszej ekipy przed impreza;)

Ja w wersji spalonczyk;)(wg. Antona), Mary i Karita

Karita, nasz Boski Zigolo- Patryk i Mary- blogie lenistwo plazowe;)

Muzulmanski stroj kapielowy ;)

Nasi boscy ratownicy:P

Dobra, wiecej nie wsadze, bo internet cos wolno chodzi. Aha Martucha, Aga i Mucha: spie w pokoju z Mary i Kasia i mamy ten sam problem co my w Poznaniu. Otoz w nocy jest okolo 20-25 stopni i one sie dusza, a ja nie chce miec okna otwartego:P Wynegocjowalam, ze zostawimy minimalnie uchylone na noc, a i tak obudzilam sie z bolacym gardlem(mimo, ze spalam pod dwoma przescieradlami i pseudo kocem), a Kacha mowi, ze spala zupelnie odkryta;D Normalnie smialam sie sama do siebie dzis, bo sobie przypomnialam akcje poznanskie haha;D

Lece sie szykowac do pracy!

Milosny watek cz.I

2009-06-29T13:49:00.003+03:00

Chcialyscie milosny watek, prosze bardzo :)
Trzy dni temu dziewczyny byly w pracy, a ja chcialam skorzystac z internetu, wiec poszlam do hiszpanskiej agencji pracy, gdzie internet jest za darmo, ale tylko pol godziny. Czekam, czekam (bo od 13 do 16 jest siesta- co mnie dobija troche) godzina 16.15 a tu nadal zamkniete. Nagle jakis chlopak mnie zagaduje po hiszpansku czy nie wiem kiedy otworza etc etc. Ja mowie, ze nie i ze po hiszpansku za bardzo nie umiem, wiec czy mozemy po angielsku. A ten, ze on po angielsku nie umie. No, ale ok postalismy chwile i ja juz sie zbieram do domu, a on czy pojdziemy moze cos wypic haha. Wiec poszlismy ( z racji tego, ze jestem chora, pilam grzecznie coca-cole:P). Okazalo sie, ze jest z Argentyny, ma na imie Fernando i jest bardzo mily:D Pragne zauwazyc, ze przez cala godzine gadalismy po hiszpansku, wiec pecznialam tam troche z dumy haha. Oczywiscie nie byl to hiszpanski na poziomie, ale wszystko rozumialam i co chcialam powiedziec powiedzialam:) Potem poszlismy na plaze i odprowadzil mnie pod same drzwi. Wczoraj tez bylismy na kawie na plazy:) Dzis tez chcial mnie wyciagnac, ale na razie musze przystopowac, bo pozniej same problemy beda z tego o! Ogolnie moj hiszpanskie sie odblokowuje, naprawde. Z ludzmi z pracy staram sie gadac po hiszpansku, choc Kerim smieje sie z mojego polskiego akcentu, ze tak wyciagam slowa:P
Aha, Paja w Tropicsie jest jedna sala, gdzie leci muzyka typu Sean Paul etc i ostatnio byly zawody, tak jak w Rewanzu. Wszyscy zrobilismy duuuze kolo i dwa zespoly sie kasowaly na taniec, oczywiscie murzyni wymiatali, nie ma co;)
Ogolnie nigdzie nie bylysmy na razie. Najpierw musimy zarobic pieniadze, a potem szalec;)
Widze, ze slonce z Polski ucieklo do Hiszpanii. Z checia bym przyslala, ale, ze jestem troche egoistka, to zostawie cale dla siebie o!:P
Czas mi ucieka, w nastepnym poscie napisze Wam troche o naszej pracy, ktora wbrew pozorom jest meczaca grrr, ale za to mamy darmowe drinki, jako przykladne pracownice;)
Gratuluje wszystkim zdanej sesji, my zaraz idziemy na obiad. Besos;*

chora

2009-06-26T17:00:00.003+03:00

Kurcze, dopadlo mnie hiszpanskie przeziebienie. Masakra...Gardlo wysiada, katar, kaszel. Wybralysmy sie do lekarza, a tam w tym szpitalu nikt po angielsku nie mowil. Nawet nie zdazylam dobrze usiasc w poczekalni, a juz zostalam zawolana do pani doktor. W Polsce musialabym sie zarejestrowac i czekac z pol dnia:P
Pani doktor bardzo mila, gadalysmy po hiszpansku (tu mina dumna) i troche na migi, ale dalam rade. Kurde nie wiem jak to bedzie, bo jutro zaczynam jeszcze prace na plazy, ale musze dac rade:)

Habibti przeczytalam plote, ogolnie masakra:/ Alez jestem z Ciebie dumna, kurcze serio serio:* A Ice jak juz mowilam: uroczy;D
Ewelus na razie musze ograc wszystkich w pokera, potem wskocze na wyzszy poziom.
Ogolnie wszzystko jest ok, tylko ta choroba mnie dobija troche:( Zaraz idziemy do apteki po antybiotyk dla mnie i przez tydzien przymusowa abstynencja huhu, ale co tam jak mus to mus.
Mam nadzieje, ze w Polsce slonce swieci, ptaki spiewaja i wszyscy juz sesje zaliczyli;)

besos :*

i am alive, tranquilo :)

2009-06-25T17:20:00.007+03:00

Witam ponownie:)
Wlasnie wrocilysmy z plazy, ja na razie musze sobie dac spokoj z opalaniem, bo skora mi schodzi.
Aha, wczoraj odnioslam sukces:) Z racji tego, ze mialam day off, a wszyscy pracowali, to wloczylam sie troche po miescie, Poszlam do baru, gdzie pracuje nasz sasiad z dolu ze Slowacji, a potem poszlam do baru jego znajomego. No i usiadlam obok hmmm starszych pan z Anglii i.....przeprowadzilam z nimi ponad 20 minutowa rozmowe po angielsku!:D Alez bylam z siebie dumna, w koncu angielski to ich jezyk i wymiataly niezle, ale sie nie dalam. Stwierdzily, ze jestem przeurocza i przyjda zobaczyc do mnie jak pracuje haha:)

Ogolnie co do mieszkania, jak juz pisalam w naszym pieknym bloku, mieszkaja prawie sami Polacy. Z nami mieszka jeszcze urocza Finka, Karita, ktora wymiata po angielsku, wiec chcac nie chcac cwiczymy wymowe:) Chociaz na parterze troche inaczej to wyglada, bo mieszka Patryk- Slowak z pochodzenia mieszkajacy na Wegrzech, mowiacy po angielsku, slowacku, wegiersku no i polsku. Nauczyl sie bedac w Anglii i mieszkajac z Polakami. Potem jest Kasia i Anton- Anton Serb z pochodzenia mieszkajacy we Wloszech, rok temu byl w Polsce i przez rok nauczyl sie gadac po polsku, a ze byl na Slasku to tak zajezdza, ze heja:D Aha jeszcze Roland, kolega Patryka, ktory po polsku troche rozumie, ale znacznie mniej. Wiec jak siedzimy wszyscy razem to jest mieszanka jezykowa, polski, angielski, hiszpanski, wloski:D Czasem jak sie zapomne to do Patryka i Antona gadam po angielsku i potem nastepuje taka cisza i tekst w stylu: tej, Ty przestan, mow po polsku:D Ogolnie chlopaki sa dowodem na to, ze najlepiej mozna sie nauczyc jezyka przebywajac w kraju, gdzie ten jezyk obowiazuje.

Wczoraj do 6 rana gralam z Rolandem w pokera na pieniadze. Z racji tego, ze to byl moj pierwszy raz, wiec cwaniakowal troche i tlumaczyl mi zasady, no i sie przeliczyl, bo wygralam wszystko haha. Myslalam, ze tam padne:)

Do mamuni mojej: jemy tak jak w polsce, swieze bagietki, frytki, fast foody wiec sie nie martw. Mieszkanie ok, ale za to cene, ktora my tu placimy w polsce mozna by apartament wynajac:o

Do Ani L. - muchas gracias amiga!!!:*
Do Habibti : mozesz pisac do mnie na poczte, bo ciekawa jestem tej plotki lala:*
Aha Marys, no nie moge wlaczyc tego glupiego roamingu:( jak ktos cos wie, to dajcie mi znac, bo bez telefonu jak bez reki:(
Zdjecia wsadze nastepnym razem!
Caluje Was wszystkich bardzo, bardzo mocno!!:* P

Pare dni pozniej...

2009-06-22T18:39:00.004+03:00

U mnie wszystko ok! Przepraszam, ze sie nie odzywalam tak dlugo, ale bylysmy z Mary strasznie zabiegane.
Mialysmy male problemy z mieszkaniem, ale Bogu dzieki juz wszystko jest ok:)
Ogolnie jest cudownie. Pogoda piekna, wczoraj przesadzilysmy z opalaniem, bo niby wietrzyk wial i slonce nie grzalo, ale jak wrocilam do domu to wygladalam jak burak.
Ludzie cudowni, zupelnie inni niz w Polsce:) Aby dotrzec do celu, trzeba wyjsc z godzine wczesniej z domu, bo z kazdym trzeba sie przywitac i odpowiedziec na ¨como estas amiga?¨:)
Wczoraj przeprowadzilam dosc dluga rozmowe po hiszpansku z Hiszpanami, ktorzy nie umieli angielskiego wiec jestem dumna:)
W wyniku nieporozumienia, zrozumieli, ze ucze sie hiszpanskiego 2 miesiace i byli zdziwieni, ze tak mowie haha:D
Mieszkamy z Mary w bloku mieszkalnym i zarowno pod nami jak i nad nami mieszkaja Polacy, wiec pomagamy sobie nawzajem:)
W ogole tutaj jest zupelnie odmienny tryb zycia, wszystko odzywa okolo 11-12 w nocy, wtedy wychodzi sie na ulice,rozmawia z ludzmi i chodzi na imprezy, wraca sie okolo 5-6 i spi do poludnia:P. Na razie trudno mi sie przestawic, ale mam nadzieje, ze bedzie ok:)
Nasz szef spoko, gdybym mogla juz bym sie w nim zakochala, bo ma slodki usmiech:))))))
Aha, przez przypadek wylaczylam roaming, wiec sms do mnie nie dochodza;( Nie wiem jak to g***** naprawic...Wiec jak cos chcecie piszcie na numer Mary!
Nie wiem co jeszcze moge napisac, tyle sie tu dzieje. Jest tu cala mieszanka kulturowa, wszystkie rasy, wszystkie jezyki. Aha ostatnimi czasy bylysmy brane z Mary za Rosjanki, co nas wkurzalo, ale wczoraj wszyscy pytali czy jestesmy z Holandii:) Smialysmy sie, ze z Ameryki, bo wygladalysmy jak Indianki:)
Caluje Was wszystkich z goracej Hiszpanii:*

no to lecimy :D

2009-06-18T12:51:00.005+03:00

Egzaminy zdane, walizki spakowane i zważone mniej więcej ;) czas ruszać.
Na razie nie jestem zdenerwowana, ale to chyba dlatego, że jeszcze to do mnie nie dociera,omg:D

Pamiętajcie, że sms do mnie kosztują was tyle samo, bez względu na to, że nie jestem w Polsce. Więc piszcie do mnie jak najczęściej, bo muszę być na bieżąco z ploteczkami;)

Lecę na lekki obiadek- brokuł z bułką, a potem jedziemy na lotnisko:) Wylot o 16.00 więc trzymać kciuki za nas!! W Barcelonie będziemy około 18.30!:) "I can't believe it":D

Adios muchachos:*

coraz bliżej...:)

2009-06-12T22:20:00.004+03:00

Dziś byłam na hiszpańskich zakupach:) Odwiedziłam sklepy z kosmetykami i parę butików Dior'a no i objuczona jak wielbłąd, ale usatysfakcjonowana wróciłam do domu.

Swoją drogą walizkę mam już spakowaną, ale nie do końca skompletowaną. Zważyłyśmy ją z moją mami i wyszło 14 kg...hmm ciekawe gdzie ja włożę resztę...dobrze, że do podręcznego wchodzi 5 kg:)

Aha bilet do Turcji zarezerwowany, lecimy 09.09.2009:)- to tak na szczęście. Wylot z Berlin Schonefeld, kierunek Istanbuł i potem autobus prosto pod Uniwersytet.

Parę dni temu dostałam list powitalny od tureckiego koordynatora:) W Anadolu mamy stawić się pomiędzy 14-18.09. Jak napiszemy kiedy i gdzie lądujemy to nawet wyślą kogoś po nas, full service nie ma co. Poza tym mamy zagwarantowane 5 dni mieszkania za free, do czasu znalezienia nam mieszkania. Swoją drogą słyszałam, że nieźle oszukują erasmusów na mieszkania. Zarówno studenci tureccy jak i osoby odpowiedzialne za znalezienie najbardziej optymalnej opcji:/ Trzeba będzie uważać...

Aha rok akademicki zaczyna sie dopiero 29 czy 30 więc juz na wstępie mamy ponad dwa tygodnie wakacji, które zamierzamy wykorzystać nad Morzem Śródziemnym Inşallah:)

Idę się uczyć, bo jeszcze parę rzeczy zostało do zaliczenia przed wylotem...

notka instant

2009-05-01T20:42:00.004+03:00

Z racji tego, że niektórzy podpytują się o kolejną notkę, w skrócie co u mnie:)

Turcja:

Tureckie i polskie Application Form złożone, list motywacyjny i CV również:) Teraz wielkie oczekiwanie aż nasz koordynator ( to chyba za duże słowo) wyśle to wszystko w jednym kawałku do Turcji, Insallah. Karta Euro Student również wyrobiona, więc teraz potencjalnie jestem ubezpieczona "światowo", wyłączając USA i Kanadę :D

Hiszpania:

Lot zarezerwowany na 18 czerwca. Huhu trochę mnie to przeraża, bo trzeba będzie sesję przyspieszyć maksymalnie. W przyszłym tygodniu jadę do NFZ załatwić EKUZ, czyli Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego. Niby mam tą Euro Student, ale z tego co Mary powiedziała, hiszpańscy lekarze nie chcieli przyjąć do szpitala jej koleżanki, kiedy pokazała kartę Euro Student. Nie wiem o co chodzi, ale wolę mieć EKUZ tak w razie co. Tym bardziej, że wyrobienie jej jest bezpłatne (uff).

Co do miejsca pracy w Hiszpanii;) Będzie to malownicze miasteczko Lloret de mar ( podwójne LL w hiszpańskim wymawia się jak J;)) na Costa Brava, w Katalonii. Swoją drogą, Barcelona jest baaaardzo blisko, więc jej zwiedzanie mamy w planach:)

Wracając do pracy, to najprawdopodobniej, ale nie na 100%, będę pracować na propagandzie. Dla Disco Tropics.

Praca w godzinach nocnych, polegać będzie na reklamowaniu dyskoteki oraz zapraszaniu do niej każdego kto się nawinie;) Jak najbardziej mi to pasuje, bo zapowiada się niezła mieszanka kulturowo- językowa:) A w dzień odsypianie i opalanie na plaży:) Nie no, w dzień planujemy też pracować po parę godzin jak się uda, trzeba korzystać z każdej okazji:) ALE jak już mówiłam to pewne nie jest:) Muszę przypomnieć sobie jakieś formułki hiszpańskie żeby oczarować mojego przyszłego, potencjalnego pracodawcę haha;)

A tu jeszcze amatorski filmik, nakręcony przez kolegę Marysi. Jak ktoś się dobrze przypatrzy to w grupie dziewczyn z Polski zobaczy Mary:) Jak dobrze pójdzie też tam będę:) Trzymajcie kciuki:)

A teraz idę się kąpać, bo jestem cała tłusta od oliwki- cały dzień łapałam majowe słoneczko:)

¡ bienvenidos en España!

2009-04-20T11:52:00.009+03:00

Nie wiem co się ostatnio dzieje, ale moje życie zmienia się jak w kalejdoskopie. I bynajmniej mi to nie przeszkadza rzecz jasna;)
Pod koniec czerwca lecę do pracy, do Hiszpanii:) Jak to ja, decyzję o wyjeździe podjęłam w kilka minut. Wystarczyło parę opowieści Mary i już wiedziałam, że lecę:) Uwielbiam takie spontaniczne akcje, nie ma co:) Nie będę na razie zagłębiać się w szczegóły, bo nie chcę zapeszać. Wszystko jest możliwe, nawet to, że mogę wrócić po tygodniu do Polski, ale co tam! Raz się żyje i jak to mówi sentencja, na którą ostatnio trafiłam: "Świat jest wielką księgą i kto nie podróżuje, czyta tylko jedną stronę"
Dziś już zwolniłam się z pracy, której nawet nie zaczęłam. Tego jeszcze nie było:P

Co do erasmusowego wyjazdu, to skleiłyśmy z Mary ostateczny Learning Agreement w sobotę. Nie jesteśmy pewne czy dobrze to zrobiłyśmy, bo nasze spotkanie organizacyjne dotyczące wypełniania dokumentów daje wiele do życzenia, ale mówi się trudno.
Z tego co wiem, na miejscu będą wprowadzane poprawki z naszym tureckim koordynatorem;)
Poza tym jak donosi Natalia, która przedłużyła studia na Anadolu o semestr, na miejscu każda z nasz zostanie przydzielona do mieszkania z Turkiem;) lub Turczynka + osoba, która będzie pomagała nam się tam odnaleźć;) Zdecydowałyśmy z Mary ( w sumie wiedziałyśmy to od początku;)), że zaznaczymy w naszym Learning Agreement, że (uhm powtórzenie:/) chcemy mieszkać razem.
Mary stwierdziła, że (aaa:/) jak już wszystko załatwimy, to zaczynamy robi plan podróży:) hehe jestem jak najbardziej za. Cel I: rejon Morza Śródziemnego i wystawianie ciał na działanie promieni słonecznych:) Wrzesień w Turcji to jeszcze czas opalania, więc musimy to wykorzystać;)
Szczerze mówiąc, nie wiem co dalej. Miał być Stambuł, ale możliwe, że nie będzie, bo w rejonie Morza Śródziemnego mamy sporo do zwiedzania. Antalya, Myra (miasto św. Mikołaja;)), Fethiye i wiele innych. O szczegółach potem:)
Yyyy, w związku z moimi wyjazdami i tym, że nie będzie mnie w kraju i w ogóle...;) To hmm..czy ktoś nie chciałby zaopiekować się takim o to bączkiem?;>

Mamie Krysi nie uśmiecha się trzymać go w domu, a jak zaproponowałam Piotrkowi, to grzecznie odmówił, broniąc się tym, że nie ma czasu.
Szczepanek jest pogodnym, wesołym i niekonfliktowym chomikiem w kwiecie wieku. Lubi uprawiać jogging do późnych godzin nocnych. Śpi grzecznie cały dzień. Poza tym lubi spędzać czas na zabawie w miłym towarzystwie. Jeśli chodzi o upodobania żywieniowe : przede wszystkim ziemniaki (ugotowane;)), mleko, biały ser, szynka, ziarna, owoce i warzywa:)
Jest ubezpieczony od nieszczęśliwych wypadków. Przyszły (tymczasowy!) właściciel otrzyma w zestawie klatkę z całym asortymentem, nosidełko, trociny i pakiet jedzenia:)
Chętnych proszę o informację telefoniczną bądź mailową. Decyduje kolejność zgłoszeń!!!:)

A teraz lecę na uczelnię, bo czas ogarnąć wszystkie sprawy:)
Adiós / Allahaısmarladık/ Naraaaa;)

Avrupalılaştıramadıklarımızdan mısınız? Czyli podstawy języka tureckiego:D

2009-04-16T20:42:00.009+03:00

Jak powiedziałam, tak zrobiłam:) Po przyjeździe do Poznania zajrzałam do mojej pięknej książki do nauki tureckiego. ( Ola teşekkür ederim;)) Od razu natrafiłam na moje ulubione zdanie pytające, a mianowicie Avrupalılaştıramadıklarımızdan mısınız?, które w pewnym stopniu pokazuje, na czym polega główna cecha języka tureckiego Ale najpierw od początku. ( Tą notkę dedykuję osobom, którym obiecałam naukę tureckiego w stopniu minimalnym- na tyle pozwala moja wiedza, a także tym, którzy są zainteresowani tym językiem, dzięki temu i ja mogę zrobić mała powtórkę;))

Turecki alfabet składa się z 29 liter. 8 samogłosek i 21 spółgłosek. Tu przypomina mi się spór z O. o „Y”. Kiedy oznajmiłam mu, że przecież istnieje 9 samogłosek, zostałam brutalnie wyśmiana. Według alfabetu tureckiego litera Y jest spółgłoską (hmm)
Alfabet:
Aa
Bb
Cc- wymawiane jak nasze "dż"
Çç- w przybliżeniu wymawiane jak polskie ”ć”
Dd
Ee
Ff
Gg
Ğğ- z tego, co zdążyłam zauważyć ta litera jest niewymawialna w tureckim
Hh
Iı- to śmieszne I bez kropki przypomina w brzmieniu nasze „y”
İi
Jj
Kk
Ll
Mm
Nn
Oo
Ӧö- wymawiane jak w niemieckim (ble)
Pp
Rr
Ss
Şş- wymowa na pograniczu naszego „ś” i „sz”
Tt
Uu
Üü- wymawiane jak w niemieckim ponownie
Vv
Yy
Zz

Wracając do początku. Ogólnie, słowa i gramatyka języka tureckiego jest zbudowana z suffixów. Są to końcówki, które dodane do wyrazów zmieniają ich znaczenie. Na przykład, w języku polskim zdanie „Ja nie pracowałem” składa się z trzech wyrazów. W tureckim wygląda to tak: çalışmadım. Gdzie:
• Çalış oznacza pracować
• Ma oznacza zaprzeczenie, angielskie „not”
• Dı oznacza czas przeszły, w angielskim „did”
• M oznacza pierwszą osobę, czyli JA
To jednak nic, w porównaniu z ekstremalnym przykładem, który napisałam na początku. Szczerze mówiąc nie jestem nawet w stanie tego przeczytać jednym tchem patrząc w kartkę, a gdzie tu to powiedzieć?? :D
Aha, to zdanie pytające znaczy: Czy Ty jesteś jednym z tych, którego nie mogliśmy zeuropeizować? Haha, wiem tylko, że Avrupa to Europa:D

Jedną z podstaw języka tureckiego, co zdążyłam zauważyć, jest zasada zwana Harmonią samogłoskową. Jest to moje wolne tłumaczenie, bo korzystam z książki napisanej po angielsku, więc nie wiem czy jest dobre;) Staram się tłumaczyć te wszystkie zasady na chłopski rozum i jakoś mi to wychodzi;)
Wyróżniamy dwa typy samogłosek.
I. Przednie i tylne
1. Przednie: e, i, ö, ü
2. Tylne: a, ı, o, u
I teraz UWAGA. Jeśli ostatnia samogłoska w wyrazie jest przednią (e, i, ö, ü) wtedy suffix, który dodajemy do wyrazu RÓWNIEŻ będzie przedni.
Np. el- ręka; chcąc utworzyć liczbę mnogą ( l.m. tworzy się poprzez dodanie suffixu LER lub LAR do rzeczownika) patrzymy na samogłoskę w wyrazie ręka. Jest przednia, więc liczba mnoga to eller.
Jeśli jednak ostatnia samogłoska w wyrazie jest tylna (a, ı, o, u) wtedy suffix dodany do wyrazu RÓWNIEŻ będzie tylni.
Np. oda- pokój; logicznie rzecz biorąc liczba mnoga to odalar, ponieważ ostatnią samogłoską w wyrazie jest „a”.
Te same samogłoski, mogą być pogrupowane w inny sposób:
II. Okrągłe i nieokrągłe
1. Okrągłe: o, ö, u, ü
2. Nieokrągłe: a, e, ı, i

Zasada jest analogiczna do poprzedniej. Jeśli ostatnia samogłoska w wyrazie jest okrągła, wtedy suffix będzie składał się z samogłosek okrągłych. Natomiast, jeśli samogłoska w wyrazie nie jest okrągła wtedy suffix w wyrazie składa się z samogłosek nieokrągłych.

Tak dla podsumowania, bo już mi się powoli mózg przegrzewa, są trzy rodzaje suffixów:
a) takie, w których samogłoski to tylko a i e, samogłoski w takich suffixach nigdy nie będą okrągłe (o, ö, u, ü)
b) takie, w których samogłoski to: i, ı, u, ü – jeśli mamy taki typ suffixu to patrzymy znów na samogłoskę w wyrazie, jeśli jest to i lub ı (samogłoski nieokrągłe) wtedy samogłoska w suffixie będzie nieokrągła, natomiast jeśli w wyrazie jest u lub ü (samogłoski okrągłe) wtedy samogłoska w suffixie również będzie okrągła
c) ostatnia grupa to takie, które nie harmonizują z ostatnią samogłoską, ale do tego jeszcze nie doszłam:D
Na koniec parę przykładów by rozjaśnić sprawę:D
Najpierw przykład związany z podpunktem a)
DE to suffix, który oznacza „w”, „na”. W tym suffixie samogłoska NIGDY nie może być okrągła. Dlatego należy on do grupy a)
Np. ev- dom, chcąc powiedzieć "w domu" patrzymy na samogłoskę, jest to E, czyli samogłoska PRZEDNIA, więc logicznie rzecz biorąc suffix również będzie składał się z samogłoski PRZEDNIEJ, więc W DOMU= ev+de= EVDE
Kolejny przykład:
Kutu- pudełko, widać, że ostatnia samogłoska to U czyli samogłoska TYLNA. (na samogłoski tylne składają się a,ı, o, u(I grupa)). Więc logicznie rzecz biorąc samogłoska w suffixie DE również będzie TYLNA. Jako, że mamy do wybory dwa rodzaje suffixów: DE (samogłoska przednia) i DA (samogłoska tylna) suffix dla pudełka to DA czyli KUTUDA.

Kolejne i ostatnie już przykłady, związane z podpunktem b).
Tym razem suffix LI, oznacza „z”, „zawierający coś”. Lecimy z koksem:
Biber- pieprz, ostatnia samogłoska w wyrazie to E, czyli samogłoska przednia i nieokrągła. Więc logicznie rzecz biorąc samogłoska w suffixie również musi być przednia i nieokrągła (spośród grupy b)) czyli „i”. Więc, „z pieprzem” (np.mięso;P) biberLİ
Ağaç- drzewo, znów patrzymy na ostatnią samogłoskę. A to samogłoska tylna i nieokrągła.
I znów, samogłoska w suffixie musi być tylna i nieokrągła, czyli „ı”. Zatem „drewniany”:
ağaçLI
Süt- mleko, znów Ü to samogłoska przednia i okrągła, więc samogłoska w suffixie również musi taka być czyli sütLÜ np. kawa z mlekiem: sütlü kahve;)
Yağmur- deszcz, ostatnia samogłoska U jest tylna i okrągła, więc suffix musi posiadać także samogłoskę tylną i okrągła, więc deszczowo: yağmurLU:)
etc. etc.

Uff, skończyłam. Już mi się mózg przegrzewał, ale warto było, bo powtórka się przydała:)
Wiem, że to na maxa pokręcone i skomplikowane jest, ale naprawdę idzie się tego nauczyć. Jak już się przebrnie przez te zasady, to potem suffixy tworzy się instynktownie:) A jaka satysfakcja, jak się uda:D Starałam się pisać jak najbardziej przejrzyście i logicznie się dało. Jak coś jest niezrozumiałe, to się poprawię;)

Abstrahując od tematu, „Marta- Wredna- M.” wycięła mi wczoraj niezły numer:/
Stałam z dziewczynami na uczelni, nagle zaczął dzwonić do mnie jakiś Nieznany Numer.
Odbieram: (wyglądało to mniej więcej tak):
K: Tak słucham?
N.N: Dzień dobry, czy rozmawiam z panią Karoliną?
K: (niepewnie) : Takkk
N.N: Hmmm, ja dzwonię do pani w dość nietypowej sprawie. Otóż brała pani udział w rekrutacji na Erasmusa prawda?
K: (z maksymalnym niepokojem!!): Takkk, a coś się stało?
N.N: Wyniknęła bardzo niemiła sytuacja, niestety nie dostaliśmy dofinansowania z uczelni tureckiej i wszystkie wyjazdy do Turcji zostały odwołane, czy mogłaby pani przyjść do naszego biura w celu ustalenia innego miejsca wyjazdu?
K: ( z krwawiącym sercem i zawodem w głosie) No dobrze, ale kiedy?? Gdzie mam przyjść??
N.N: HAHAHA żartowałam!!
K: MARTAAAAAAAA zabiję Cię!!
Tak na nią krzyczałam, że aż ludzi obok się patrzyli. Ale faktem jest, że uwierzyłam i w jednej sekundzie ten głupi żart zburzył moje marzenia:/

Ale…. Grunt, że to żart i Marto M. mimo wszystko wciąż Cię kocham o!!:D

Uniwersytet Anadolu

2009-04-13T20:55:00.008+03:00

Dziś trochę o moim przyszłym Uniwersytecie:)

Z tego co doniósł mi jeden z Erasmusów, tu posłużę się cytatem : " Uniwerek... Boski, genialny, fantastyczny, na wysokim poziomie, najbogatszy w Turcji..." Coś w tym musi być, skoro jest to czwarty co do wielkości Uniwersytet na świecie. Powstał w 1958 roku. Na kampusie jest teatr, opera, szpital, hipermarket, stadion i niestety lotnisko. To mnie trochę przeraża, ale już wiem, że do mojej listy wyjazdowej obowiązkowo dodam stopery do uszu;)

Uniwersytet znajduje się w centrum Eskişehir (swoją drogą z Eskişehir jest blisko do Ankary, która podobno jest wyśmienitą bazą wypadową w różne zakątki Turcji:)) Niektóre wydziały znajdują się na kampusie, niektóre poza. Biorąc pod uwagę wielkość kampusu, mam nadzieję, że wszystkie zajęcia będę miała na wydziałach, które są blisko siebie;)

Nadal nie jestem pewna co do wyboru przedmiotów. Na spotkaniu organizacyjnym mówili nam, żeby wybrać jak najwięcej związanych z kierunkiem, aby nie mieć problemów z zaliczeniem ich po powrocie. Ale kurcze no...jest wiele innych, niezwiązanych z kierunkiem, które są mega interesujące:/

Poza tym dziś uświadomiłam sobie, że wiza pobytu nie jest tania jak barszcz:/ No nic trzeba się będzie ostro wziąć do pracy, nie ma co... i wrócić do nauki tureckiego, bo się opuściłam, ale już jutro Poznań, więc na pewno zacznę;)

Ahaaa, wracając do mojego przewodnika...ehh, nie wiem czy to celowy zabieg, ale na pierwszej stronie został umieszczony taki przystojniak, że aż chce się czytać:D Śmierdzi mi to trochę manipulacją damskich serc, ale co tam. Zrobiłam zdjęcie...

i muszę je wstawić:D

W momencie kiedy zabieram się do czytania przewodnika, najpierw otwieram pierwszą stronę, chwilę patrzę i szukam strony, na której skończyłam:D Zresztą jak niektórzy zauważyli już dawno, fascynacja tym przystojniakiem za długo nie potrwa hehe:D

Hmm miałam pisać o Uniwersytecie, a wyszedł miszmasz;)

A jutro powrót do Poznania...Kurde na myśl o tych zatłoczonych pociągach, pełnych studentów robi mi się słabo. Nie mam pojęcia jak zabiorę się z wałówką od mamy i na dodatek ze Szczepanem (czyt. chomik:D). Dobra, grunt to pozytywne myślenie, najwyżej będziemy stać sobie na głowach. Ale ja będę walczyć o miejsce, nie ma co!

A od jutra, z Muszką poświąteczna dieta (haha, nie wiem która to już:D)

Iyi geceler everybody;) (czyt. ii gedżeler;))- dobrej nocy

UDAŁO SIĘ!!

2009-04-10T09:26:00.017+03:00

Kurcze, nadal trudno mi w to uwierzyć, ale zakwalifikowałam się na wyjazd do Turcji:) Od września do lutego będę oficjalnie studentką Anadolu Üniversitesi, w mieście Eskişehir:) Dla tych co to bardziej ciekawi są wstawiam stronę Uniwersytetu. Warto kliknąć w zakładkę About University i potem Photo album, zdjęcia które tam są, zaparły mi dech momentami. Porównując je z poznańskimi standardami, bez komentarza.

Co do samego wyjazdu, oprócz mnie zakwalifikowały się jeszcze Asia, Judyta i Marysia wszystkie trzy z mojego roku i kierunku czyli doradztwo zawodowe i personalne na UAM;)Nie ma co, w kupie siła:)

Szczerze mówiąc to właśnie A. i J. przyczyniły się do mojego wyjazdu. Pewnego pięknego dnia oznajmiły, że dostały się na Erasmusa do Turcji i, że są jeszcze wolne miejsca. Nie trzeba mi było tego dwa razy powtarzać. Podęłam decyzję w minutę. Przekonałam Mary i Anię Muszkę i następnego dnia pojechałam złożyć dokumenty. Muszka na początku była sceptycznie nastawiona, ale jak sama powiedziała przekonałam ją słowami o tym, jak to będziemy stać na moście bosforskim i patrzeć na azjatycką i europejską część:) Niestety albo i stety (zależy dla kogo) Muszka ostatecznie leci do Hiszpanii, ale widocznie tak musiało być:)

Wyjazd do Turcji,marzył mi się od dawna i wciąż nie wierzę, że się udało. Już nie mogę doczekać się nauki języka, spotkania tylu nowych ludzi no i zwiedzania tych wszystkich miejsc:) aha zapomniałam o kuchni tureckiej, tego też nie mogę się doczekać! Z Mary powoli robimy plany wycieczkowe, koniec września chcemy spędzić nad Morzem Śródziemnym, aby wykorzystać pogodę:) A następnym celem będzie Stambuł ehh:) Możliwe, że zwiedzimy Stambuł od razu po przylocie, ale wszystko zależy od tego jakimi liniami lotniczymi polecimy, ale na decyzję będzie jeszcze czas:)

Na razie z Mary o niczym innym nie rozmawiamy jak o Turcji, jakaś mania nas ogarnęła:) Zamówiłyśmy już przewodniki przez internet, kiedy tylko się widzimy poruszamy jeden temat, na gg też tylko Turcja, Turcja, Turcja. Podejrzewamy, że niedługo wszyscy będą nas mieli dość:) Ale nie ma co sie dziwić, taki wyjazd może się zdarzyć raz w życiu.

Swoją drogą,bardzo się denerwowałam jak się to wszystko ułoży. Szczególnie stresowa była dla mnie myśl, iż w końcu muszę powiedzieć o tym mamie. Niektórzy wiedzą dlaczego;) Nadszedł pamiętny wieczór, kiedy to oznajmiłam jej, że lecę i spodziewałam się wszystkiego, od lamentu po histerię i potok łez.Ale przyjęła to ze spokojem. W pierwszej chwili myślałam, że ktoś ją podmienił, ale nie. Wczoraj wieczorem już nawet z tatą planowali, że wyślą mi paczkę z ubraniami do Turcji : "bo przecież nie zapakujesz wszystkiego" :)

Naprawdę los ostatnio się do mnie uśmiecha. Dostałam pracę i dzięki niej mogę odłożyć pieniądze na wyjazd, poza tym cały czas nie mogę uwierzyć w to, że moi rodzice akceptują, że lecę:D. Zresztą , wiadomo dlaczego.

Co do formalności to pod koniec kwietnia wysyłamy nasze Application Form do Anadolu, w którym wypisujemy jakie przedmioty chcemy zaliczyć w Turcji. Stwierdziłyśmy z Mary, że skupimy się głównie na szlifowaniu języków, bo jak wiadomo co jak co, ale języki najlepiej wchodzą do głowy za granicą.( no i matematyka z Bartkiem, ale TYLKO wieczorem;P)

Zdecydowałyśmy się na język angielski, język hiszpański no i ja język turecki. Mary zdecydowała się na francuski, ale ja tureckiego nie popuszczę;)

Poza tym wybrałyśmy rhytmic gimnastic, podstawy fotografii ( jak widać nie będziemy się przemęczać;)) no i kulturę i turystykę w Turcji. Cały czas zastanawiamy się nad resztą przedmiotów, związanych z naszym kierunkiem. Musimy przemyśleć jakie będą najlepsze, a jest ich sporo, muszę przyznać:)

Czeka nas jeszcze wycieczka do Warszawy po wizę, ale to załatwimy parę tygodni przed wyjazdem.

To na razie tyle. Jeszcze jestem w Polsce, do wyjazdu parę miesięcy,więc podejrzewam, że moje notki będą skupiać się głównie wokół przygotowań, ale już od połowy września...Türkiye hoş geldiniz- Turcja witamy:) Na samą myśl o tym mam motylki w brzuchu, typowo:)